Malt opp i eit hjørne

At «Fredriksen-rommet» ikkje er fylt med kvite menn, er vel og bra – men som kuratorisk strategi er det ekstremt tynt.

Maria Horvei
TRYGT: Sjølv om verksutvalet i det såkalla Fredriksen-rommet er mangfaldig, er det på inga måte dristig. I forgrunnen Louise Bourgeois’ skulptur «Untitled» (2005), i bakgrunnen målerier av Lee Krasner og Lynette Yiadom-Boakye. FOTO: ANNAR BJØRGLI Annar BjørgliTRYGT: Sjølv om verksutvalet i det såkalla Fredriksen-rommet er mangfaldig, er det på inga måte dristig. I forgrunnen Louise Bourgeois’ skulptur «Untitled» (2005), i bakgrunnen målerier av Lee Krasner og Lynette Yiadom-Boakye. FOTO: ANNAR BJØRGLI Annar Bjørgli

Nasjonalmuseet, Oslo

Ein familie med (tilnærma) uavgrensa midlar til disposisjon, eit nasjonalt museum med eit aldri så lite press på seg for å inngå lukrative samarbeid med private aktørar. Eit enormt nytt bygg som skal fyllast med permanente og ambulerande utstillingar, eit kunstinteressert søskenpar med tvilsam likviditet på den kulturelle kapitalkontoen. Kva kan gå gale?

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Kultur

Over sofaen

I stua si kan hun betrakte Melgaard og Weidemann. Fra verandaen sin ser Unni Askeland alt.

Kulturuka

Kultur­krigen herjet på 1960-tallet også. Klimaks var utvilsomt saken om «Uten en tråd».

Bøker

Aschehoug skal selges, så årets hagefest kan fort bli den siste. Men sladder­his­to­riene vil leve videre.