Anmeldelse

Hatteleikar

Satirisk: Raymond Queneaus «Stiløvingar» er overraskande, morosam og absurd – eller genial?

Helene Hovden Hareide
HATTEFNATT: Ein latterleg hatt står i sentrum for Queneaus «Stiløvingar». Her hovudplagg for kvinnelege scenekunstnarar frå slutten av 1600-talet.ILLUSTRASJON: D. FUCHSBERGER/WIKIMEDIA PicasaHATTEFNATT: Ein latterleg hatt står i sentrum for Queneaus «Stiløvingar». Her hovudplagg for kvinnelege scenekunstnarar frå slutten av 1600-talet.ILLUSTRASJON: D. FUCHSBERGER/WIKIMEDIA Picasa

Raymond Queneau

Stiløvingar

Prosa

Omsatt av Ragnar Hovland

Minuskel forlag 2021, 118 sider

«Problemet er at du har skrive slik du trur ein roman skal vere», sa ein skrivelærar ein gong til meg. Det tok tid å forstå den innvendinga. Viss ein vil skrive roman så skriv ein jo slik ein trur romanar er? Eg sette sjangeren på hovudet som ein stor hatt, som romma ei viss mengde stilar og verkemiddel.

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Bokmagasinet

Blad, blad, blad

Hva rører seg i rørsla?

Intervju

Erlend O. Nødtvedt har brukt ei reinare romanform for å drama­ti­sere klasse­kam­pen i Bergen anno 1920. Ikkje eingong Lilli Bendriss har fått plass.

Nordisk råd

Når tårene brenner bak øyelokkene og hårene reiser seg på armene, da vet du at det er poesi.