Guri Kulås

#fff

At Gloria Steinem var «personifiseringa av kvinnerørsla», slik The New York Times skriv i sin nekrolog om henne, er å redusera den samansette amerikanske kvinnerørsla til ein kjendiskonkurranse. Det er også den slags formulering som i tiåret rundt 1970 kunne irritera andre leiarfigurar i kvinnerørsla og gje eit misvisande inntrykk av den politiske organisatoren Steinem som ein slags gallionsfigur.

Banebrytande – adjektivet som oftast blir brukt om henne – er meir høveleg. Steinem var i første rekkje journalist og grunnla i 1971 

, eit glansa «kvinneblad» som skreiv om abort, arbeid og likeløn. Den gong «fanst ikkje omgrep som seksuell trakassering, vi kalla det berre livet», har Steinem sagt. Sjølv sette ho temaet på dagsorden då ho i 1963 wallraffa som 

-utkledd servitør på New Yorks Playboy Club.

onsdag i heimen på Manhattan, og ein kunne tru den sjølvtrygt elegante, kunnskapsrike og veltalande kvinna var eit produkt av den velståande, velutdanna New York-eliten. Tvert om vart ho fødd i Midtvesten i 1934, og då foreldra ti år etter skilde seg, prega det moras sjølvbilete på vis som vart formande for dottera. Ho vart ein ivrig lesar og gjekk ut av college med 

. Ho vart òg uteksaminert i trua på at kvinner hadde rett til velja sine eigne liv, men oppdaga fort at valet ikkje var opp til henne. Då talentet reiste til New York på midten av 1960-talet, fekk ho blankt avslag på jobb i Life Magazine med grunngjevinga at «dei trong ein reporter ikkje eit søt jente».

Steinem hadde mange liknande anekdotar og vart livet gjennom på velkjent vis dobbeltstraffa: stempla som radikal leiar, låtteleggjort som pen kvinne. Feministen i henne «vakna» likevel ikkje før ho var i midten av 30-åra. Det skjedde då ho i 1969 – som reporter – dekte eit arrangement der kvinner ope delte sine røynsler med illegal abort. Abortspørsmålet var drivande for kvinneorganiseringa, og i 1973 fall den (no oppheva) høgsterettsdommen Roe vs. Wade, som sikra føderal rett til sjølvbestemt abort.

i USA vaks side om side som eit mangfald av organisasjonar og aktivisme, men begge rørsler prøvde også å driva fram sine saker i Det demokratiske partiet. Breidda i koalisjonen som i 1971 samla seg i ein nasjonal kvinnefraksjon, burde vera interessant å studera for partiet som i dag er splitta i synet på om dei ønskar sosialdemokratar velkomne eller ikkje. I tillegg til Steinem vart fraksjonen fronta av kongressrepresentantane Bella Abzug og Shirley Chisholm og forfattaren Betty Friedan.

Same år hjelpte den dyktige pengeinnsamlaren Steinem også til med å finansiera det vellukka forsvaret av den mordtiltalte svarte aktivisten, marxisten og filosofiprofessoren Angela Davis.

 karakteristikk som går att i artiklane om Steinem ved hennar bortgang. Ho skreiv og talte til det siste, ho valde bort barn og ekteskap, men talde fleire mektige menn blant sine kjærastar – og mange mektige kvinner, som Hillary Clinton, blant sine vener.

Eit av Steinems mange siterte munnhell er «sanninga vil setja deg fri, men først vil ho gjera deg forbanna». Det er ei erkjenning nye generasjonar kvinner opplevde i 2017 med både Donald Trump i Det kvite hus og metoo-rørsla. Gloria Steinem vart då aktualisert for yngre aktivistar. For desse stemmer det nok at ho – også som ein av dei lengstlevande 70-talsfeministane – var ei litt glamorøs personifisering av kvinnerørsla. Blant unge i dag er det nok likevel mange som kan kjenna seg att i Steinems avsløring av at hennar evig-kule 

 – det lange håret med midtskil og pilotsolbriller – vart vald for å skjula bollekinna! Gloria Steinem har gjort sitt. Dei som skal føra kampen vidare, har enno noko å læra av livet hennar.

Feministikon

#000

Tilfellet ville ha det til at den rumensk-norske Gullpalmevinnaren «Fjord» fekk norsk kinopremiere samstundes som allmenta fekk kjennskap til A-krimsenterets rapport om kriminelle aktørar i barnevernet. Til saman gjev filmsatiren og politigranskinga eit nær 360-graders utsyn mot strukturproblema i barnevernet.

På den eine sida ser vi følgjene av ei ideologisk motivert privatisering og anbodsutsetting av omsorg for mindreårige. På den andre sida ein ikkje mindre ideologisk fundert velferdsstat-arroganse som gjev barnevernet rett til å ta barn ut av heimen og umyndiggjera foreldra utan å venta på utfallet av ein transparent og uavhengig rettsprosess.

Det er ulike problem. Det eine handlar om rettstryggleik og menneskerettar, det andre om ansvarspulverisering og mangel på offentleg kontroll, men det er lett å sjå at dei to systemfeila kan samverka til å undergrava tilliten til norske styresmakter på vis som igjen vil råka ulike barn frå alle kantar.

alle som meiner barnevernet er ein viktig institusjon, var tidlegare Barne- og familieminister Kjersti Toppe uroa for «tilliten og tiltroa til barnevernet» då ho kommenterte rapporten frå A-krimsenteret her i avisa. «Det minste vi må kunne forvente av barnevernet, er at det ikke er kriminelle som blir satt til å ta seg av de mest utsatte, sårbare av alle barn», skreiv eksstatsråden i ein e-post. E-posten «ble sendt til Klassekampen før kong Haralds dødsfall», står det presisert i artikkelen, i fall nokon skulle kritisera Toppe for å bryta «borgfreden» med å slå fast det innlysande: «at barnevernet brukes til å begå profittbasert kriminalitet, er en politisk skandale».

Undrar på om filmregissør Cristian Mungiu fekk med seg den detaljen under sin nyleg avrunda noregsturne med «Fjord»? At det ikkje skulle vera lov til å diskutera politikk når eit statsoverhovud døyr, er den slags «respekt» som får det til å vibrera i ryggmergen på dei som har vakse opp i diktatur. Det er nok heller ikkje tilfeldig at juryen som heidra «Fjord» med Gullpalmen, vart leia av Park Chan-wook, som vaks opp under militærdiktaturet i Sør-Korea.

nytt at det er lettare å sjå splinten i sin brors auge enn å sjå bjelken i sitt eige – for å bruka metaforikken det kristenkonservative, rumensk-norske foreldreparet i «Fjord» ville ha nytta. Eller som den sekulære regissøren sa det i møte med pressa i Cannes: «Det er alltid 

 som er illiberale og korrupte.» Den sannkjenninga vart òg reflektert i den einsidige, rumenske mediedekkinga av striden mellom ein rumensk familie og det norske barnevernet, som filmen byggjer på.

det vanskeleg å sjå forbi faktumet at Noreg er åstad for og inspirasjon bak handlinga i «Fjord», men eigentleg har Mungiu (på meir relevant vis enn Tom Cruise) brukt norske landskap som kulisse for internasjonal politisk polarisering og konflikt. Dei progressive skolelærarane som er varslarane i filmen, er ikkje berre engstelege for vald i heimen. Dei reagerer òg på at barna ytrar seg mot homofili i klassen og at dei må be kveldsbøn i staden for å få sjå på Youtube.

Kulturkollisjonen utviklar seg til ei miniatyrutgåve av den vestlege scenenektstriden, som mot sin hensikt gav ytre høgre sjansen til å skapa uendelege klikkagn-spiralar med eineståande politisk sentrifugalkraft. Også i «Fjord» ser vi ideologiske mørkemenn stå klare til å bruka avmakta til foreldra til eiga politisk vinning.

på å samla amerikansk, progressiv politikk rundt kvardagsproblema til arbeidsfolk, slo Alexandria Ocasio-Cortez nyleg ein strek over «woke 1.0», som ho kalla «crazy». Cristian Mungius «Fjord» fyller ut den demokratiske intensjonen i AOC sine utspel: Framtida ligg i å slutta å støyta kvarandre ut av fellesskapen og i staden finna ut av usemje ansikt til ansikt.

Kunsten å leva saman i kvardagen

Gjennom sommar har skrekk-komedien «Widow’s Bay» vore ein veksande publikumstrekkar for Apple. Strøymeselskapa konkurrerer om å kopiera kvar andre sine suksessar, og denne vellaga småbyserien òg er eit svar på Netflix-hiten «Stranger Things». Sesong to er alt annonsert.

endå eit algoritmeprodukt, men serien er òg i lange strekk ei vellukka blanding av stilsikker, sjølvironisk skrekk og karakterdriven komedie. Her er det ikkje snakk om nyskaping à la David Lynch, men heller eit underhaldande tilbakeblikk på heile sjangerhistoria. Serien er ei dyktig samanfletting av amerikanske skrekktropar, og den underliggjande tragedien bak notidshandlinga følgjer historia og ikonografien til den 250-årige settlarnasjonen tett. Ti West er blant regissørane som yter til uhygga. Jamvel som lett underhalding er serien ei stadfesting av den sentrale plassen frykt har i USAs kollektive mentalitet.

 namnet på eit (fiktivt) øysamfunn utanfor kysten av New England der tida har stått stille, men fortida lever for å seia det slik. Lokalhistoria er mildt sagt urovekkjande full av underlege naturkatastrofar og menneskeskapte tragediar.

Den innflytta ordføraren Tom Loftis (Matthew Rhys) ignorerer alle anekdotar og åtvaringar, og prøver med offensive medieframstøyt å omskapa den økonomiske bakevja til eit ferieparadis med Martha’s Vinyard som mal. Det heile byrjar som ein variant av «En folkefiende» slik amerikanarane kjenner Ibsen via Steven Spielbergs «Haisommer».

kjenner si sjangerhistorie og episode for episode går serien gjennom skrekkregisteret frå mordarklovnmarerittet til tenårings-slasheren og det heimsøkte huset – og så vidare. Ja, vondskap ser ut til å bu i jorda på den isolerte øya og dei som er fødde her, er kanskje forbanna av syndene til pionerforfedrane. Ein jo tru kva ein vil om lanseringa i jubileumsåret er tilsikta eller tilfeldig.

USAs 250 år med skrekk

Filmen om fjellklatraren Kristin Harila og hennar feira og fordømte verdsrekord på verdas tak kjennest som ei åtvaring. Men mot kva?

 underbygger tittelpersonens versjon av kva som hende i 2023, då ho i løpet av 92 dagar var på alle 14 fjelltoppar over 8000 meter før ho på aller siste nedstiging – frå K2 – bokstavleg tala måtte gå over lik for å koma i mål.

Den internasjonale triumfen vart raskt overskygga av like internasjonal kritikk. Snart tre år etter mediestormen får ho svara i ein film som viskar ut grensene mellom portrett og forsvarsskrift.

Etter mal av tv-dokumentarar er filmen strukturert rundt tittelpersonens vitnemål – eit langt, tilbakeskodande og vidfemnande 

-intervju der spørsmåla er redigerte vekk. Storparten av Harilas svar er brukt som styrande forteljarrøyst over bileta frå verdsrekordekspedisjonen. Andre bidrag – hovudsakleg frå Harilas familie i Vadsø og hennar vener og klatrearrangørar i Nepal – fungerer som karaktervitne og stør opp om hennar framstilling. Den samstemte historia verkar på same tid tillitvekkjande og forståeleg ut frå dei medverkande si side.

Harilas gjennomgang av K2-ulukka samsvarar dessutan med vår generelle kunnskap om klatreindustrien i dag. Likevel, når filmskaparane har vald å identifisera seg så sterkt med tittelpersonens perspektiv i eitt og alt, skulle ein ønskja at dei hadde prøvd å gå djupare i portrettet av henne utover å freista prova at bondedottera og friluftsjenta frå Finnmark ikkje er ei typisk rik og privilegert kvit kvinne med 

og produsent Filip Christensen har bakgrunn frå frikøyring og skifilmar. Sports- og naturskildringane deira har utvikla seg over åra, men er enno prega av den reklamelike nettfilmestetikken i profesjonelle frikøyrarfilmar (som òg promoverer produkt som Red Bull). I si råaste form er slike filmar ei samling gjennomregisserte, men lausrivne scener av spektakulær kroppskontroll i like spektakulære omgjevnader dokumentert av fotografar som sjølve er atletar.

Merksemda til eit raskt blasert publikum blir halden oppe av stadig nye vriar på oppfinnsamt vågemot presentert i høgt klippetempo og med adrenalinpumpande musikk. I kinofilmar frå «Supervention» (2013) til «Aksel» (2021), eit portrett av Aksel Lund Svindal, har filmskaparduoen utvikla seg mot meir tradisjonelt forteljande dokumentar.

overraskande at Sigstad og Christensen har interessert seg for ein ekstremsportutøvar som Kristin Harila og hennar grensesprengande forsøk på å bli den raskaste til å klatra alle fjell over 8000 meter. Det er derimot litt overraskande at ein film signert nettopp dei to, vier så liten plass til sjølve klatringa.

Nærgåande skildringar av den tekniske, fysiske og mentale utfordringa står sentralt i all klassisk klatrefilm, men ikkje her. Her er det tida som er det kritiske momentet, og det er rekordforsøket som gjeld. Vi hastar kronologisk frå den eine heilage toppen etter den andre. Fleire delmål blir nådde i nattemørker, i beste fall får vi sjå generiske toppfoto frå legendarisk farlege fjell som Annapurna.

Forteljinga går inn den smertefulle sjølvgranskinga

Botsøving i tynn luft

Endre Ugelstad Aas

Sara Hegna Hammer

Tidlig fredag morgen sovnet kong Harald stille inn på Rikshospitalet. Han ble omtalt som «folkets konge» – mye på grunn av hans aktive tilstedeværelse ved idrettsarrangementer.

Bildene av kongen på tribunen under femmila i Holmenkollen og fra Kongetribunen under fotballandskamper på Ullevål stadion har varmet en hel nasjon. Men hadde han også den samme interessen for kulturlivet som dronning Sonja?

Klassekampen snakket med et utvalg kunstnere og kulturpersonligheter om deres personlige møter med Harald V.

Få kunstnere har tilbrakt så mange timer i enerom med kong Harald som portrettmaleren Håkon Gullvåg.

Han sier at han som menig borger kjenner en overraskende stor sorg over å miste et menneske som ikke var et familiemedlem eller en nær venn.

– Jeg tror det har å gjøre med det litt rare forholdet vi har hatt til alle de tre moderne kongene. Haakon, som godkjente den første sosialistiske regjeringen og seinere sa nei til å utnevne Quisling til statsminister, så Olav, som åpnet det første Sametinget, og Harald med sine inkluderende taler og «statements».

Vi har det i ryggmargen at vi er stolte over at denne monarkiske tradisjonen er mulig, mener Gullvåg.

– Som portrettmaler er kongens ansikt også en viktig del av mitt arbeid.

Jeg står her og heiser flagget i ærbødighet.

Slik minnes kulturfolk kongen

I år kjem det ingen nye, norske kinodrama om den tyske okkupasjonstida, men dei som kjenner eit sug etter verdskrigskitsch, treng ikkje å snu i billettluka. Alt i helga er det premiere på (endå) eit britisk D-dagsdrama. Produsentane som polerte helteportrettet av Churchill i «Darkest Hour», har i «Pressure» funne fram ein mykje mindre kjend krigsaktør: meteorologen som kunne ha stansa landgangen i med sine stormvarsel.

-filmindustrien. Britar og amerikanarar byrja nærast å laga underhaldning av kampen mot nazismen i det Berlin kapitulerte og må i dag leita litt nede på ranglista etter nye heltar og innfallsvinklar. Hitler er likevel framleis 

, som kynikarar seier medan høgreekstremisme, sjåvinisme og framandhat veks i Samtids-Europa.

og estetisk kunne bli rekna som samtidsdrama enno på 1960-talet, har for lengst vorte historiske kostymedrama. Det er ein sjanger som er sårbar for nostalgi – eit uttrykk som ikkje yter motstand i møte med fortidsidylliseringa av nasjonalt samhald mot ytre fiendar og indre syndebukkar, som reaksjonære krefter får politisk vind i segla av. Slik treng det ikkje å vera. Det demonstrerer Emmanuel Marre i sitt anakronistiske krigsdrama «A Man Of His Time», som blir vist på Oslo Pix i dag.

 mange regissørkollegaer ikkje har greidd å innfri. Ikkje berre rettar han bokstavleg tala eit grelt lys mot ei underdekt historie om fransk nazikollaborasjon, han viser også korleis Vichy-regimet er eigna til å drøfta antidemokratiske straumdrag i vår eiga tid så vel som statlege rasjonaliseringsideal, som har hatt sine ideologar langt inn på den liberale venstresida.

Filmen som følgjer tett på den pragmatiske, sosiale klatraren Henri Marr (Swann Arlaud), vann manusprisen i Cannes i år. At hovudrolla og regissøren deler etternamn, skuldast at forteljinga er basert på brevvekslinga mellom Emmanuels oldeforeldre på 1940-talet. Det gjer rollene urovekkjande attkjenneleg menneskelege.

frå Frankrikes fall i 1940 fram til den allierte invasjonen i Normandie sommaren 1944. Landet er delt i eit okkupert nord og ein «fri» sone i sør med hovudsete i kurbyen Vichy. Der samlast restar av forvaltingseliten på spahotell rundt fortidsmannen marskalk Pétain. Her er ambisiøse, opportunistiske byråkratar og konservative nasjonalistar som legg skulda for det skammelege krigsnederlaget på det parlamentariske demokratiet.

Den 49-årige ingeniøren Henri Marre er noko midt i mellom gruppene. Han ser Pétain som bergingsmannen som kan gjera Frankrike stort igjen, men har også ein eigenagenda formulert i den sjølvpubliserte pamfletten «Vår frelse» («Notre Salut» – filmens originaltittel). Det er ein grandios teknokratplan for auka produktivitet, effektivisering av staten og utnytting av arbeidskraft. Marrs idear viser seg å vera nyttige også for okkupasjonsmaktas planar for registrering, oppsamling og transport av menneske over landegrenser.

ser vi ideane i og utviklinga av Vichy-regimet innanfrå. Kostymedramaet er meir i slekt med Bernardo Bertoluccis «Konformisten» enn med krigsdrama frå vår tid, men oldebarnet slår i tillegg hol i den historiske illusjonen med ei rad filmretoriske grep. Med nifst presis nonsjalanse skapar Emmanuel Marre eit politisk kontinuum mellom antidemokratiske krefter i fortid og notid. Det er neppe tilfeldig at han har vald å lydlegga festscenene frå Vichy med det tyske 80-tals synthpopbandet Alphaville og andre musikkfenomen frå liberaliserings og privatiseringstiåret.

Ein film for vår tid

I «Kjærast» møter Erik Poppe teksten til Jon Fosse med hemmande ærefrykt.

Tom Remlov la skulda på «auteursyndromet» (forstått som regissørens krav om full kreativ kontroll over manuskriptet) då han i Klassekampen laurdag skulle forklara kvifor det har tatt fleire tiår (og ein Nobel-pris) å få realisert ein Jon Fosse-film. Den tidlegare Norsk Film-direktøren skreiv interessant om sitt 1990-talssamarbeid med Fosse, som resulterte i originalmanuset «Bad Moon Rising». Når 

 frå 1997 endeleg har vorte realisert, er det nettopp av ein leiande, norsk auteur, Erik Poppe, som har vist (i «Utvandrarna», 2023) at han ikkje kvir seg for å gjera personlege tolkingar av kanoniserte forfattarar.

Likevel, etter å ha sett «Kjærast» kan ein slå fast at Remlovs 90-talsdiagnose ikkje er særleg råkande lenger. Poppe møter Fosses tekst og status med ærefrykt – i så stor grad at regissøren (med få unnatak) ikkje slepp til forfattarens ofte forløysande komikk, som kjærleikstragedien kunne hatt godt av. Det tydelegaste symptomet på «auteursyndrom» er den inderlege tittelen. «Bad Moon Rising» ville vore ein betre inngang til denne americana-farga, vestnorske sjømannsvisa. Komponist Roy Westad ser ut til å ha brukt originaltittelen som inspirasjon for filmmusikken, som utvidar hovudtemaet «lengt» til å femna både det kroppslege, eksistensielle og uoppnåelege.

 Asle (Leo Magnus de la Nuez) og Gerd (Kristi-Helene Giæver Engeberg), som møtast på ei bryggekro der han spelar til dans med bandet sitt. Ho legg straks merke til vokalisten, som spelar så godt gitar, og ho slit hard for å sjekka han opp etterpå. Introduksjonsscenen er blant filmens beste. Det er glimrande karakterteikning, og dei to hovudrollene viser kva for eit skodespelarkaliber dei er.

Gerds iver er urokkeleg nok til å trassa skamkjensla når Asle (bandfrontfiguren!) er for knølete til å svara på dei stadig meir overtydelege invittane hennar. I det dei to til sist delar namna sine med kvarandre, er utvekslinga så intim at det overskrid den komande, fysiske samansmeltinga mellom dei og ber i seg ein lovnad om union mellom motpolar. I dette glimtet blir også realistisk film og stilistisk Fosse til eitt.

sin, men må betala dyrt for å drøyma fram eit liv med gitarkunstnaren på scenen heller enn den tagale mannen i baren. Dei går inn i forholdet med ulike ønskje. Når «guten» (Audun Gallefoss) kjem til verda og familieforsørgjaren Asle tar gitaren med til sjøs, går den skjøre familietreeininga langsamt i oppløysing – utan at denne oppsummeringa yter rettferd til film eller manus.

og dynamikken mellom «han» og «ho» knyter saman verk og motiv frå heile Fosses kunstnarskap. Samstundes kjennest «Kjærast» som eit gløtt tilbake i kunstnarskapen mot dei kortare, meir verdslege romanane og minimalistiske dramaa, som dominerte Fosses produksjon då manuset vart skrive. Det ligg inga kvalitetsvurdering i påstanden. Denne delen av forfattarskapen er nok betre eigna for filmatisering enn dei nyare, meditative romanverka, men jamvel ut frå ein tekst skriven for lerretet, er det inga likefram oppgåve å konkretisera dei tekstlege refleksjonsromma i filmbilete. Korleis ta vare på det opne tolkingsrommet i teksten utan å tømma det for meining?

Fosse har både litteraturteoretisk og i litterær praksis utfordra kravet til tradisjonell 

. Dette kravet er endå sterkare i psykologisk realistisk spelefilm enn i roman og drama, og Poppes emosjonelle filmspråk er ikkje alltid ein intuitiv match for Fosses atterhaldne minimalisme. Filmens bildevakre, jordfarga og litt ubestemmelege etterkrigsestetikk har langt fleire spesifikke referansar enn det strippa Fosse-universet.

Underteikna er ikkje oppglødd for at Fosses «mytiske vestland» blir meir likt ein moderne turistreklame når kameraet sveipar over pittoresk doggvåte haustlandskap frå Hardanger til Stadt, men i si utforsking av einsemd og psykologisk isolasjon arbeider Poppe visuelt godt med tekst og undertekst (slik fotoet her viser). Regissøren gjer òg nokre subtile freistnader på å repetera motiv og gje dei nytt innhald – som høyrer med i ei Fosse-tolking. Eit døme er når Asle sit forlaten og vippar på ein stol med beina i vindaugskarmen. Han ligg nærast i lufta med sjøen som einaste moglege horisont. Det er eit vrengt, visuelt ekko av Gerds utsegn «så herleg det var å sveva fritt», som fell spontant etter deira første, seksuelle møte.

tilbake til «Terrence Malick-synder», der bileta seier mindre enn meint. Kanskje hadde det vore betre å kappa 20 minutt speletid enn å la publikum undra på kvifor opptaka av havbølgjer blir spela av baklengs? Bruken av Fosse-diktet «I det bråe» er derimot ein god tematisk nøkkel, men det er berre distraherande at det blir det lesen på engelsk – av ein nordmann.

Aleine saman

Bokhausten er ung, men har alt fått sin første internasjonale «skandale». Ei av vår tids største litterære stjerner, Rachel Cusk, har hamna i ein internettstorm av spekulasjonar rundt sin nye roman «Life of M».

Boka handlar om ein kjendisskodespelar kalla «M», som slit med den slags identitetsproblem ein anar kan oppstå av å leva livet i rampelyset. Boka blir lansert på engelsk i dag, men er alt heftig debattert i sosiale media, filmbransjepressa og i aviser på begge sider av Atlanteren etter at kopiar av romanen byrja å sirkulera mellom folk på seinsommaren.

Spørsmålet som blir debattert, er om forfattaren har stole livet til Natalie Portman og skrive fram eit «litterært mord» på si «filmstjerneveninne», slik det vart hevda i den britiske avisa The Telegraph i helga.

Lesinga av «Life of M» vil ikkje vera heilt ukjent for dei som har følgt debattane rundt verkelegheitslitteraturen. Sjølv hevdar den skarpskodde forfattaren, som før har fått røyna kva det kan kosta å skriva personleg om morskap og skilsmål, at ho aldri hadde venta at fiksjonsarbeidet «ville skapa slikt raseri», som ho sa til The New York Times søndag.

«Om M er basert på ein verkeleg kjendis eller ikkje, er eigentleg ikkje poenget», hevdar forfattaren. Cusk meiner reaksjonane på boka «tar romanen eg har skapt, inn i noko nær ein rettssal».

«Det eg har gjort, høyrer i mykje større grad heime i ei verd der kjendiseri – og desse menneska som er så attkjennelege, men likevel så ukjende – er ein del av samtidsmedvitet … Og om min jobb ikkje er å utforska delar av samtidsmedvitet, så veit ikkje eg», seier Cusk til den amerikanske avisa.

The New York Times skriv, som fleire av debattantane, at likskapane mellom liva til den verkelege Natalie Portman og romankarakteren M er mange og spesifikke.

Rachel Cusk i viral storm

June, ei Oslo-kvinne i tjueåra, blir fortalt av legen at ho har tre veker att å leva. Stilt overfor denne uomgåelege realiteten kastar ho seg inn i ein virvelvind av hastige yolo-avgjerder som å påføra seg ei «ironisk» 

-tatovering i panna, kjøpa heile tre små «veskehundar», tømma ein liten kortstokk av kredittkort og, ikkje minst, byrja på eit svært avgjerande keramikk-kurs.

Alt dette og mykje meir skjer i løpet av ein knapp halvtimes speletid fortelt på 21 minuttkorte episodar i NRKs første 

er mikrodrama eit fiksjonsformat hovudsakleg utvikla på og for Tiktok. Bileta har det smale, ståande (vertikale) formatet, som er vanleg i den kinesiske appen, og kinesiske produsentar har vore leiande i å utvikla og definera dei små serie-dramaa.

Fullkome tilpassa eit lettdistrahert skrolle-publikum er episodane på eitt til to minutt, handlinga skoren ned til reint plott med eit visuelt uttrykk prega av mange nærbilde, kjappe klipp og med nær konstante 

. Sjangermessig har romantiske intrigar og krim(mysterium) dominert mikrodrama.

Amatørar i dramafaget har greidd å vekkja latter hos serie-kritikarar med sine absurd usamanhengande forteljingar og ekstreme rolleklisjear, som ofte snyltar på ideane til suksess-seriar. Men uavhengig av kvalitet er mikrodrama både billeg å produsera og populært blant unge. To faktorar som uvilkårleg peikar mot at ein hardt pressa film- og tv-industri vil erobra marknaden: Hollywood er no på «mikroballen».

meining og ikkje at NRK er norsk pioner i formatet. Allmennkringkastaren har og bør nyutvikla audiovisuelle fiksjonsformat for unge. Samstundes er det ikkje ein del av NRK-oppdraget å yta sitt til at det same publikummet blir endå meir avhengig av mobilen. «21 dager» er eit produkt som speglar at NRK slit med nokre av dei same problema som hovudrolla June.

«Du må velja mellom kopp eller bolle,» seier keramikklæraren Sol (Anne Krigsvold), men June klarer ikkje å bestemma seg for noko i livet, for kva kan ho ikkje då gå glipp av? Avgjerdsvegringa er både ei i drivkraft i forteljinga og eit tematisk hovudpoeng i det ganske gode, men svært Oslo-innforståtte, manuset til serieskapar Caroline Glomnes.

Glomnes’ «21 dager» er eit innhaldsrikt mikrodrama med ein kjent nedteljingsstruktur. Estetisk kombinerer serieskaparen godt ungdomsdrama med ei knallgod Hedda Gundersen Gullikstad i hovudrolla med påfunn frå den gif-spekka 

-kulturen på nettet. Kanskje er det her ifrå at målgruppa for serien også vil kjenna att referansane til Jerry Zuckers keramikk-erotikk i 1990-talsfilmen «Ghost»?

også laga influensarsatiren «Cammo» for NRK, har greidd å takla serieskaparutfordringa som følgjer med at NRK vil vera både Tiktok (og andre sosiale medium) og allmennkringkastar på same tid. Dilemmaet viste seg tydeleg i siste episode av den elles gode ungdomsserien «Rekviem for Selina» om norsk rosabloggarhistorie. I den samarbeidde NRK med kommersielle påverkarar, som er aktive på alle plattformer inkludert Onlyfans, men «balanserte» den skamlause kommersen med ein didaktisk oppdragar-undertone av det slaget vi kjenner frå fleire NRK-Super-seriar.

Kopp eller bolle?

Den flamboyante filmskaparen Paolo Sorrentino har støtt målt skaparkrefter med dei ekstravagante maktmennene han har skildra. Og anten det har vore biografisk funderte portrett av statsministrar eller tidsåndsfablar om oppkomlingar i kulturlivet og pavekyrkja, har dei dominerande hovudrollene vore plasserte i italienske miljø og tradisjonar.

Det gjeld også for «La Grazia» – Sorrentinos framstilling av det ærverdige, italienske presidentembetet. Det er likevel uråd å sjå filmen utan å tenkja på den fiktive presidenten Mariano De Santis’ motpol i den verkelege verda – Donald Trump. Ironisk nok ser denne underteksten ut til å dempa Sorrentinos eigen latente hang til stormannsgal bløff, sentimentalitet og sexisme.

stoltheitFrecce Tricolori får, på satirisk vis, opna «La Grazia» med å røykleggja himmelen i italienske fargar. Ein rulletekst informerer oss samstundes om presidentembetets fullmakter og plikter. Dei er både vide og mange, men årsaka til at dei italienske presidentar er meir populære enn stadig skiftande regjeringssjefar, er – slik filmen vil det – at presidenten er atterhalden med å bruka makta si. Juristen Mariano De Santis kanskje meir så enn nokon.

Toni Servillo spelar igjen førstefiolin i ein Sorrentino-komposisjon, og hans minimalistiske minespel er utsøkt. De Santis er ein inneslutta, djupt sørgjande enkjemann som berre har eit halvår att av gjerninga si, men nettopp no – når han har overlate dei fleste oppgåvene til den oppofrande dottera og sekretæren Dorotea (Anna Ferzetti) – blir den aldrande statsmannen sett på prøve som mann, far, dommar og nasjonens samlande leiar. Han må ta stilling til eit lovframlegg om aktiv dødshjelp, og han må vurdera nådegiving av to mordarar, som begge har tatt livet av sine partnarar. Samstundes er han heimsøkt av ei gammal historie om utruskap.

«La Grazia» er eit både didaktisk og pent konstruert moralstykke der Sorrentino nyttar sin formidable evne til å fortelja med bilde til pompøsitets-avvæpnande komikk og (saman med rapparen Guè!) til å undergrava karakteranes sjølvframstilling.

Nådegåver

Carla Simón er eit av dei store talenta i spansk og europeisk film i dag. Det stadfestar ho med sin tredje langfilm, «Min ukjente familie» (2025). Det er ei like medrivande som lågmælt forteljing om ei foreldrelaus kvinne som søker sine familierøter samstundes som ho frigjer seg frå ein dobbel sosial arv.

seg som ein meister i å få fram dei store dramaa i livet og samfunnet utan å tapa detaljane i den «vesle» kvardagen av syne. Det såg vi først i barndomsskildringa «Sommer 1993» (der ei seksårig byjente mistar si rusavhengige mor og må flytta til familie på landet) og seinare i familiedramaet «Ferskenlunden i Catalonia» (som skildrar effekten av at jordbruket tapar for tørke og solcellefarmar).

Eit naturalistisk formspråk der handling vekslar med reine naturobservasjonar og det nærgåande kameraet som alltid er i augehøgd med både barn og vaksne, er med å gje Simóns filmar ei smittande kjensle av nyfike utforskande og empatisk nærvær.

I «Min ukjente familie» utvidar filmskaparen dette estetiske registeret med å binda saman to tidsplan med ein emosjonelt viktig draumesekvens, og den glimrande filmfotografen Hélène Louvart yter mykje til alle dei ulike forteljarmodusane. I tillegg har filmen eit sjølvbiografisk utgangspunkt som kastar nytt lys over heile filmografien.

er ein 18-årig, aspirerande filmstudent frå Barcelona, alltid med videokameraet innan rekkevidd. Sommaren 2004 møter vi henne på folkeregisteret i den galisiske kystbyen Vigo, der ho søker opplysingar om sin biologiske far for å kunne søka studiestipend. Vi forstår at reisa (i tråd med filmens originaltittel «Romería» – pilegrimsreise) er motivert av meir enn byråkratiske krav.

Det var i Vigo, sør for det kjende pilegrimsmålet Santiago de Compostela, at dei unge, festglade og forelska foreldra hennar fall ned i eit gradvis hardare rusliv på 1980-talet. Marinas guide til byen og ein far ho aldri fekk møta, er moras dagbok frå desse åra, men at fakta om fortida er vanskeleg å stadfesta, blir klart når ho møter farsslekta med alle sine onklar, tanter og søskenbarn og deira vilt varierande, sjølvsentrerte minnebilde av Marinas foreldre.

Familiedynamikken er allment attkjenneleg, men også sosialt spesifikk. Mykje fell på plass når Marina aller nådigast får audiens hos farmora og farfaren. Søndags­middagen hos desse besteborgarlege fasadevaktarane av familiens gode namn og rykte er den mest handfaste tidsreisa i filmen.

er berre tilsynelatande ei likefram forteljing. Her byggjer Carla Simón sitt mest nitid konstruerte og sofistikerte audiovisuelle univers til no der både tematikk og karakterar speglar kvarandre i mange fasettar. Filmen kunne vore ørlite grann kortare, men er alltid gjevande jamvel i sekvensar der ein anar at ambisjonane har vore større enn resultatet.

I tillegg til å vera eit miniportrett av Galicia og eit mangslunge ungdomsportrett, har Marinas slektsgransking også form av ei etterforsking som avdekker foreldregenerasjonens mislukka opprør mot den gamle makta i Spania etter Francos død. Med å gje oss historia om heroin- og aids-epidemiane som prega 1980-talet, gjev Simón oss eit realistisk korrektiv til Pedro Amodóvars 80-talsfarsar og deira triumferande fornekting av det patriarkalske autokratiet, kyrkja og monarkiet.

På sporet av den tapte familie

Rett før helga sende Norsk filminstitutt (NFI) ut pressemelding om at spelefilmen «Uten tittel» med regi og manus av Eskil Vogt er tildelt ti millionar kroner i produksjonstilskot etter kunstnarisk vurdering. Det er ei meir oppsiktsvekkjande melding enn den jamne filminteresserte kunne tru. Tildelinga kom nemleg på fjerde søknadsforsøk etter at «Nordens mest meritterte manusforfattar» hadde fått tre blanke avslag. Det siste kom i mai – dagar etter kulturminister Lubna Jafferys hyllingsmottaking for teamet bak Oscar-vinnaren «Affeksjonsverdi» med regissør Joachim Trier, medmanusforfattar Eskil Vogt og produsent Maria Ekerhovd i spissen.

Både kulturministeren og NFI-direktør Kjersti Mo var på den historiske Oscar-utdelinga i Los Angeles i mars, der Ekerhovd, Vogt og Trier også var sentrale i NFIs påkosta promovering av norsk film frå ein leigd luksusvilla i Hollywood Hills.

«De står der med Oscar-statuettene og snakker om norsk films suksess. Men når en av dem som faktisk har sørget for suksessen skal lage sin neste film, blir han overhodet ikke satset på», sa ei frustrert Ekerhovd til Bergens Tidende (BT) etter NFI-avslaget i mai.

er NFI-direktøren sitert på at «å gi filmskapere mulighet til å utvikle sterke kunstnerskap over tid er en del av skapersatsingen, som er et hovedgrep fra Norsk filminstitutts nye strategi.» Det er eit anna signal enn det NFIs avdelingsdirektør for talent, utvikling og produksjon Terez Hollo-Klausen gav til BT i mai. «Det er hard konkurranse om midlene. Det innebærer at også sterke prosjekter og etablerte filmskapere får avslag», sa Hollo-Klausen.

Frå utsida lyd direktøren og avdelingsdirektøren som ekko av ein gammal debatt om korleis statleg produksjonsstøtte skal fordelast mellom etablerte og nye talent. NFIs filmpolitiske strategiar og tildelingspraksis har variert mykje over tid, men sjeldan så raskt som her. Vi som ikkje har innsyn i prosessane ved NFI, veit ikkje kva som ligg bak vurderingane, men pressemeldinga sist fredag vart følgt av kunngjeringa om at NFI har endra praksis for ny og uavhengig vurdering av søknader i konsulentvurderte ordningar etter avgjerder i Medieklagenemnda. Støtta til Eskil Vogt kom etter at ein ny konsulent vurderte manuset.

av ein avgrensa pott med statleg kulturpengar ut frå kvalitetskriterium, er til å kjenna att på tvers kulturfelt som litteratur, scenekunst og film. Felles er også at dei alle er påverka av globale strukturendringar som set offentlege støtteordningar under ekstra press. For forvaltinga er det mange omsyn å ta, men vi må vona at det òg framover vil vera rom i offentlege filmstøtteordningar for meir enn ei internasjonal, norsk regissør-stjerne – som lagar film i Noreg på norsk.

Det kan ikkje skapast tvil om at Eskil Vogt, på bakgrunn av filmar som «Blind» (2014) og «De uskyldige» (2021), blir vurdert som eit eigenarta talent ved sida av suksess-samarbeid med Joachim Trier. Danmark har hatt stor glede av at Tobias Lindholm er medmanusforfattar på Thomas Vinterbergs filmar samstundes som han har støtte for ein eigen, sterk regikarriere, som følgjer andre estetiske spor enn Vinterbergs.

Vogt vann fram

Christopher Nolans «The Odyssey» har skapt internasjonalt hysteri i sommar. Eg opplevde det sjølv i ein sal full av førstegangsbesøkande på Cinemateket. Dei hadde, som eg, kome for å oppleva «The Odyssey» på 70mm. Formatet til «Ben-Hur» (1959) og «2001: En romodysse» (1968), var formatet regissøren hadde i tankane då han laga filmen.

kinoentusiast burde eg gle meg over analogfilmnerden Nolans kraft til å lokka 

 til slike kollektive kulturopplevingar, som alt før digitaliseringa var mest for spesielt interesserte. Som tilhengjar av å tolka film som innlegg i ein større samfunnsdebatt, burde eg også applaudera den uvanleg store responsen «The Odyssey» har fått, men etter visinga (ein tre timar lang 

 for eit filmepos) sat eg att med kaldt hjarta og beisk smak i munnen.

Det verka meir nærliggjande å tolka oppslutninga om filmen som ein effekt av haussing enn av dei ibuande kvalitetane i verket. Og alvoret som «The Odyssey» har vorte møtt med, verka overspent.

Variety har snakka med, har vedkjent seg FOMO når dei har valt å flyga over halve landet for å sjå filmen i 70mm IMAX. Motiva til kommentariatet verkar ikkje mindre desperate. Det krev inga forklaring at hardt pressa kinosjefar og filmindustri tilber Nolan som om han var Zevs sjølv. «Oppenheimer» var 2024s store Oscarvinnar, og «The Odyssey» selde i sin første kinomånad ­billettar for over 1,1 milliardar dollar. Det som fordundrar, er 

 mange som elles er både moderat opptatt av og avhengig av populærkultur, investerer i ein sommar-kioskveltar.

Sidan verdspremieren har eg lese glødande artiklar signert europeiske og amerikanske journalistar, akademikarar og politiske kommentatorar, som prøver å overtyda seg sjølve om at «The Odyssey» vil styrka interessa for poesi, at filmen vil få ungdom til å lesa bøker igjen, at studentar no vil strøyma til humaniora og berga utryddingstruga språk- og kulturfag og deira professorat.

ny renessanse pipla jamvel fram i konklusjonen på klassisk-professor Emily Wilsons elles hardhendte kritikk av filmen (trykt i Klassekampen 4. august). Liberale, amerikanske samfunnsdebattantar og profilerte Trump-kritikarar som The Atlantics Anne Applebaum og The New York Times’ Ezra Klein har gått enno lenger. Polsk-amerikanske Applebaum meiner at «The Odyssey» har lagt grunnen for ein ny, felles samtale over Atlanteren, og slik skapt von for ei demokratisk reorientering på basis av ein delt, kulturell grunntekst.

Klein, som er meir mottakeleg for Nolans klårspråklege samtidsaktualisering enn klassisk-professorane, meiner at regissøren har utført eit dobbelt kunststykke. For det første med å fylla oldtidseposet med det beste av forsømt, jødisk-kristen kulturarv og gjera «Zevs lov» synonym med «Den gylne regel». For det andre med å gjera Odyssevs til ein angrande 

, ein mann som innser at krigslista med den trojanske hesten la universelle moralkodar i grus og slepte laus kaoskrefter, som vil føra til sivilisasjonssamanbrot.

Kleins lesing av «The Odyssey» er nok blant Christopher Nolans favoritt-tolkingar sidan han stør synet på at filmskaparen har laga vår tids mest relevante versjon av Homers klassikar (Her listar Emily Wilson opp gode alternativ, som Madeline Millers 2018-roman «Jeg er Kirke»).

må gle seg over engasjementet og tankeproduksjonen «The Odyssey» skapar, kjenner ein som filmkritikar at ein må minna om likskapane mellom Hollywood-film og sirenesong. «The Odyssey» er ein 

-­produksjon, og Christopher Nolans forsvar for universelle moralverdiar og sivilisasjon kvilar på langt mindre progressive, pompøse framstillingar av store, våpenføre menn gestalta av store stjerner. ­Familiedynamikken mellom Odyssevs, hans trufaste Penelope og sonen Telemakhos er oppsiktsvekkjande konservativ og melodramaet som utstyrer filmen med ein harmonisk slutt, får aktuelle samfunnsproblem til å svinna før rulleteksten er ferdig.

Sirenesong

Martha Coolidge rekonstruerte valdtekta ho vart utsett for som 16-åring, og avslørte samstundes high school-komedien

Den amerikanske filmregissøren Martha Coolidge, som rundar 80 år i august, har hatt ein lang og innhaldsrik karriere i filmbransjen. I 2002 vart ho den første kvinnelege presidenten i det amerikanske regissørlauget. Som kreativ kraft har Hollywood likevel ikkje fullt ut verdsett talentet og ideane hennar.

1999 regisserte Halley Berrys Emmy-vinnande tittelrolle i HBO-produksjonen «Introducing Dorothy Dandridge», hadde Martha Coolidge for lengst meldt overgang til tv, fordi ho var lei av å kjempa for finansiering i filmbransjen. Pengane kom ikkje utan kamp jamvel om ho i 1991 stod bak det originale, seksuelt ikkje-moraliserande kvinneportrettet «Rambling Rose», som gav mor og dotter Diane Ladd og Laura Dern kvar sin Oscar-nominasjon. I dag er Coolidge kanskje mest kjent for å ha gjeve Nicolas Cage hans første hovudrolle i Romeo og Julie-forteljinga «Valley Girl» (1993) – elles ein av filmnerden Quentin Tarantinos mange favorittar.

At ho har fått auge på fleire karismatiske talent og at hennar regi har vorte lagt merke til av kjennarar, fortel noko om Coolidges kvalitetar. At ho har demonstrert ein musikalsk sans for regi, og god narrativ bruk av musikk, heng truleg saman med at ho i unge år freista å slå gjennom som visesongar og lenge var ein del av musikkmiljøa først på austkysten og seinare på vestkysten av USA. Ho tok seinare skodespelartimar for å kunne bli ein betre personinstruktør. Når ein med desse opplysingane i bakhovudet ser tilbake på hennar start som uavhengig filmskapar, ser ein at ho kanskje kunne ha kome kunstnarisk lenger utanfor enn i Hollywood.

 søkte ei framtid i Los Angeles og ein av verdas mest kommersielle, konkurransedrivne og mannsdominerte industriar, laga ho personlege dokumentarar i New York. Det var også der ho laga debutlangfilmen, «Not a Pretty Picture». Lansert i 1976, men – som vi får høyra i filmen – tatt opp i 1974 då Coolidge var 28 år.

I «Not a Pretty Picture» rekonstruerer regissøren hendingar frå sin eigen pubertet då ho i 1962, som 16-åring og nyleg internat-innflytta high-school-elev, vart valdteken av ein 21-årig mann – ein medelev som enno ikkje hadde bestått eksamen. «Not a Pretty Picture» er det vi i dag ville kalla ein 

– jamvel ein slags vågal, eksperimentell eksponeringsterapi. Ein tekst på starten av filmen gjer oss nemleg ikkje berre merksame på at dette er ein rekonstruksjon av regissørens eigne erfaringar, men også at ho som spelar den unge Martha, Michele Manenti, sjølv er valdtektsoffer. Begge jenter vart valdtekne av gutar dei gjekk ut med, og i utgangspunktet kjende seg trygge med. No skal dei gjenoppleva hendingar dei lenge har prøvd å fortrenga, som dei har skjemdest over og så langt skulda seg sjølve for.

«Det kjennest nesten ikkje som skodespel», seier Manenti. På eitt tidspunkt er det grunn til å frykta at både ho og Coolidge skal bli retraumatiserte av prosjektet, men den smarte forma på filmen skapar distanse og refleksjonsrom, som gjer rekonstruksjonen av minna handterleg.

av dokumentar, dramatisering og sjølvrefleksiv teaterimprovisasjon, følgjer vi ein open innstuderingsprosess der filmskaparen støtt er til stades framfor kamera anten som instruktør, som vitne til skodespelarane si tolking av hennar eiga historie eller – mellom dramaopptaka – i samtale med skodespelarane om scenene, om kjønnsroller og tenåringssex. Det er slåande kor frisk og notidig forma verkar.

I 1974 var valdtekt lite tematisert på film enno, og i Hollywood skulle det vera norma lenge etter ein banebrytande film som Oscar-vinnaren «De tiltalte» (1988) – som vart kjempa fram av kvinnelege produsentar og skodespelarar. Både i samfunnet og i retten var haldninga til overgrep på 80-talet som på 60-talet den same som Martha Coolidge hadde fått innprenta av si eiga mor nemleg at alt anna enn overfallsvaldtekt ikkje var valdtekt, men «ein situasjon du sjølv» (altså jenta) «sett deg i».

Filmen går også fleire gonger inn på dei kulturelt skapte førestillingane om at «kvinner fantaserer om å bli tatt med vald» – ei førestilling som ofte ligg under Hollywoods fiksjonsframstillingar av (tenårings)sex og som det er grunn til å mistenkja har hatt ein skadeleg, sjølvforsterkande effekt mellom film, kiosklitteratur, porno og ungdomskultur. Prøv berre å sjå nokre av dei mest populære high school-filmane frå 1980- og 90-talet, om du tør! Her vil du også finna att ei normalisering av den ukulturen som gjorde at den 16-årige Martha vart møtt med låtteleggjering, mobbing og horestempel frå medelevar av begge kjønn etter at Curly skrytte på skolen av å ha «tatt henne». Martha Coolidges ironiske bruk av sukkersøte popmelodiar medverkar sterkt til at «Not a Pretty Picture» også blir eit oppgjer med tallause romantiske og/eller seksuelle komediar med og for hormonelle, identitetsutforskande og utrygge pubertetsungdommar.

Det er slåande kor frisk og notidig forma verkar

Føre si tid

Anders Heger har i over 35 år vore blant Noregs mest profilerte forleggjarar gjennom leiarroller i J. W. Cappelens Forlag og Cappelen Damm. Han har dyrka fram fleire sentrale og bestseljande forfattarskap som blant andre Åsne Seierstads. Heger stod også last og brast med sin forfattar gjennom rettsstriden om «Bokhandleren i Kabul».

Heger har òg publisert ein av dei største, norske biografiane nokon gong, Tor Bomann-Larsens åttebandsverk om Haakon 7. og Maud. Desse to ulike forfattarskapa samlar også to av Anders Hegers hovudinteresser: biografi og ytrings- og trykkefridom.

leiar i norsk PEN og har sjølv skrive fleire forfattarbiografiar. «Et diktet liv» om Agnar Mykle vann Brageprisen i 1999. Heger er barnebarn av Mykles forsvarar Johan B. Hjorth – NS-mannen som var motstandsmann – og son av Wanda Hjort Heger. I 2025 gav han ut den kritikarroste boka «Wanda – en familiehistorie» om moras motstandskamp under andre verdskrig.

Anders Heger er i dag ein av få forleggjarar som er like kjend som forfattar og som, ofte polemisk, offentleg intellektuell. Han skriv òg barnebøker under pennenamnet Walter Vik. Vi gratulerer!

Forleggjar og forfattar

I sommar er det mogleg å (gjen-)oppleva kinosuksessen som for 40 år sidan gjorde Provence til publikums kollektive draumelandskap. Claude Berris todelte slektsdrama «Jean de Florette – Kilden i Provence» og «Jean de Florette – Manon og kilden» bergtok i 1986 sjåarane med si pastorale skildring av Sør-Frankrike på 1920-talet. Her var ærekjære bønder, som dyrka sine eigne vinar og oliven og ei hulderlik gjetarjente, som lokka både geiter og menn til fjells. Sterke livsdrifter spela seg ut i vill natur og sterke viljar støytte saman i sosialt nådelause landsbymiljø der tida hadde stått stille i tiår.

Det er ein risikosport å sjå att favorittar frå ungdommen, men filmane har stått seg oppsiktsvekkjande godt og ikkje berre på grunn av ei smakfull restaurering og digitalisering frå 2015.

ein at «Jean de Florette» er eit solid, realistisk kostymedrama med tidlause kvalitetar oppsiktsvekkjande lite hemma av skjemmande 1980-tals-lyte. Dels skuldast haldbarheita at regissør og medmanusforfattar Claude Berri har klart å laga ein lojal adaptasjon av to populære, historiske romanar signert Marcel Pagnol samstundes som Berris forteljarposisjon er hakket meir notidig progressivt enn både forfattarens som skreiv bøkene i 1963–64, og filmskaparens eiga sexistiske samtid.

seg nokre år etter første verdskrig i og rundt den avsidesliggjande (fiktive) fjell-landsbyen Les Bastides Blanches. Hit har ikkje konfliktar eller moderne idear frå den store verda nådd fram enno, og skepsisen mot alle som kjem utanfrå er inngrodd.
Den utdanna bymannen Jean Cadoret (Gérard Depardieu) fører likevel eit svermerisk blaff av nytenking med seg når han arvar den vanskjøtta Rosmaringarden etter morbror sin.

Jean feiar inn med slik optimisme og pågangsmot, som berre byfolk kan mønstra i møte med ein forfallen gard. Til å hjelpa seg har Jean einast ei vakker, operasyngande kone (Elisabeth Depardieu) og deira cirka 10-årige dotter Manon. Jean sjølv er dessutan pukkelrygga, noko som snarare blir møtt med overtru og hån enn med empati, og det blir ikkje betre av rykte om at han tidlegare har tent til livsopphaldet som skatteinnkrevjar.

hovudristande undring og vantru med si høgstemte hylling av landskapet og sitt mystiske ønske om «å leva autentisk». Folkesnakket glir over i latter når han deler sine planar om dyrevenleg kaninoppdrett – som han har 

 – med den nyfikne naboen Ugolin (Daniel Auteuil). Framfor alt er «problemet» med Jean at han er ein framand og at familiane som har gravlagt sine forfedrar her i uminnelege tider, vil at han skal halda fram med å vera ein framand – der han kom frå.

Kanskje kunne den entusiastiske lokalpatrioten Jean vorte godteken på line med eit fåtal andre, nyttige nye tilskot til landsbyen om det ikkje var for at han kom i vegen for planane til stadens mest velståande og (difor) høgast respekterte mann Cesar Soubeyran (Yves Montand).

patriarken er bokstavleg tala viljug til å gå over lik for å gjera Soubeyran-namnet stort igjen og Cesars nærsynte blod- og jord-mentalitet utløyser eit lagnadsdrama, som varslar tragedie. Første del av filmen, «Jean de Florette – Kilden i Provence», er på mange vis eit marionetteater der ein kynisk Cesar i skjul spelar Gud overfor Jeans stadig meir desperate Job.

Cesar blir kalla «Le Papet» («farfaren») på grunn av sin alder, i realiteten har han – av årsaker som gradvis blir avslørt – aldri gifta seg eller fått etterkomarar. Han set difor alt inn på å føra den nær utdøydde slekta vidare gjennom nevøen Ugolin – ein noko enkel og innbiten ungkar, men ein iherdig bonde som er i stand til både å knyta venskapsband og plukka opp nye idear når han er utanfor rekkevidd av onkelens falkeblikk og kontroll.

Alt dei treng, er ei uuttømmeleg vasskjelde

Aktuell klassikar

Larry David har nok lenge har kjent på gikta at Donald Trump kom til å gjera USAs 250-årsjubileum til ein travesti. Og til nasjonaldagen 4. juli er han og manus- og regipartnar Jeff Schaffer klare med ein komiserie om USAs 

 storarta historie. «Life, Larry and the Pursuit of Unhappiness» er likevel akkurat så sjølvopptatt, sjølvrettvis, gubbete og upåliteleg, som den historiske revisjonismen MAGA-presidenten har pressa på amerikanske skolar, museum og kulturinstitusjonar.

Sketsjserien er alt ute med to episodar på strøymetenesta Max der dei resterande fem avsnitta blir slepte ein episode i veka gjennom sommaren. Manuskvaliteten så langt varierer, men jamført med Darren Aronofskys KI-genererte nettserie «On This Day … 1776», er denne sjølvstendemarkeringa frigjerande sjølvironisk for ikkje å snakka om svært vellaga av menneske for menneske.

parodi på opplysande tv-dokumentar. Det blir brukt autentiske portrettfoto og ei rad ikoniske teikningar og tablå, som amerikanarar kan kjenna att frå skolebøker og utstillingar. Fakta og fiksjon blir bundne saman av Samuel L. Jacksons forteljarrøyst, som tar dokumentarsjangeren på kornet.

Ein imøtekomande og uformelt ledig Barack Obama innleiar det heile med ein monolog som startar med å slå fast at 250-årsjubileet er eit høve til å sjå tilbake på personar, hendingar og idear, som har vore med å «forma og vidareføra vårt store eksperiment med sjølvstyre». Han slår fast at grunnlovsfedrane var revolusjonære då dei skapte ein ny nasjon der «ikkje monarkar, men vanlege folk skulle styra» i tråd med menneskeretts- og rettsstatsprinsipp. Men, legg han til, «Amerika har alltid vore 

» – eit munnhell som her får fram dobbelttydinga i 

2026 ser serieskaparane (inderleg) på Obamas presidentskap som kulminasjonen av amerikansk framstegsstrev gjennom 250 år. Eit tiår etter at han forlét Det kvite hus, er brotne lovnader om 

 gløymde og Barack Obama den naturlege personifiseringa av kva det vil seia å vera fremst blant likemenn. Like sjølvsagt er det hans motsats – dei trongsynte og smålege egoistane som har vore til hinder for framsteg, vi skal humra av gjennom serien. 

kallar Obama dei når opningsmonologen glir over i ei oppramsing av negative (nasjonale) karakterdrag, som til saman blir eit treffsikkert portrett av Larry Davids fiksjonaliserte ego i «Ingen grunn til begeistring».

«Life, Larry and the Pursuit of Unhappiness» lèt David spela «Larry David» i hamen til berømte og oppdikta historiske figurar. Alt i første episode gestaltar han blant anna ein av dei mindre kjende grunnlovsfedrane – som vil nytta sjølvstendeerklæringa til å innføra lovforbod mot å helsa «godt nyttår» etter 7. januar og liknande detaljstyring av sosialt samkvem. Ein type som 

hatt behov for regulering, er Davids stilsikre 1950-talskarikatur av den ignorante, men taletrengde karen som gomla potetgull ved sida av Rosa Parks på bussen – «første gong ho nekta å flytta seg».

noko Larry David finn seg til rette i, og som glimtvis får fram ein betre skodespelar i han, kan ein sjå i rolla som Alexander Graham Bell. Blant dei historiske glimta i første episode er òg ein dramatisert scene av Bells første demonstrasjon av telefonen framfor eit blasert publikum (som undrar på om apparatet kjem i fleire fargar og med valfrie ringelydar). Ikkje uventa endar Bell med å angra på oppfinninga alt før første, langdryge samtale er over. Det er god overføring av ein typisk «Ingen grunn til begeistring»-ide til det historiske seriekonseptet.

the Pursuit of Unhappiness» kan ikkje unngå å bli jamført med «Sorte Orm» (1983–89) – Rowan Atkinsons respektlaust sarkastiske framstilling av britisk statsmakt og leiarskap frå mellomalderen til første verdskrig. Strukturen i seriane er sjølvsagt ulik, men den største skilnaden er at briten sparkar målretta oppover, medan amerikanaren (i alle fall til no) filtrerer ein brei kulturkritikk gjennom sin grinebitarpersona. Ingen av komikarane er redde for platte sexvitsar, men hos Atkinson har også dette elementet ein karnevalesk funksjon som manglar hos David.

Harselasen i dei kontrafaktiske historieglimta er likevel ikkje så vilkårleg som han verkar. Den ibuande politiske kritikken har ein tydeleg adressat i samtida, og ein må undra på om Warner Bros. vil halda fram å produsera seriar som «Life, Larry and the Pursuit of Unhappiness» når Trump-alliert David Ellison får full kontroll over selskapet.

Grinebitarsoga

Sett i lys av at den norske regjeringa nyleg skreiv under ein atomvåpenavtale med Frankrike samstundes som regjeringar i heile Norden har sett sin atomvåpenpolitikk i spel, har kritikarfavoritten «Pacifiction» frå 2022 fått ny aktualitet. Det underliggjande spørsmålet i Albert Serras postkoloniale «thriller» frå Tahiti er kva det franske atomvåpenprogrammet har kosta, og enno kostar, i stort og smått for innbyggjarane i Fransk Polynesia, og kva dei geopolitiske ambisjonane både tillèt og krev av statens representantar i dei oversjøiske territoria.

«Pacifiction» er tilgjengeleg for strøyming i norske Mubi til fascinasjon for dei med interesse for atomvåpenhistorie og maktpolitikk så vel som for elskarar av kompromisslaus kunstfilmestetikk.

bygd på resultata frå ikkje mindre enn 210 prøvesprengingar mellom 1960 og 1996. Sprengingane starta i Algerie før dei i 1966 vart flytta til korallatolla Mururoa og Fangataufai i det sørlege Stillehavet. Fram til 1974 skjedde stillehavsdetonasjonane i atmosfæren, og strålinga frå den gongen fører framleis til livsforkortande helseskadar blant innbyggjarar i regionen. Sprengingane i havbotnen som etter internasjonale protestar først tok slutt 25 år seinare, har blant anna gjeve skadar på korallstrukturane under atolla.

I løpet av dei akkurat 30 åra sidan sprengingane tok slutt, har det her til lands vore lite merksemd om rettsprosessane som har følgt i kjølvatnet av at både franske og polynesiske styresmakter har vedgått løgn om risikoen ved og konsekvensane av sprengingane. I 2010 kom ei fransk erstatningsordning for strålingsoffer, men vilkåra for erstatning er ifølgje kritikarar nesten uråd å innfri.

i 2024 då surfekonkurransen vart arrangert på Tahiti, drog blant andre The New York Times heile den franske atomhistoria fram i lyset att. «Pacifiction» – som også inkluderer ein like framandgjerande som spektakulær surfescene – introduserer oss for ein slags mentale og politiske 

 til den røynda journalistikken skildrar. Filmen er ein forbløffande kombinasjon av stiliserte miljø og hyperrealistisk (anti-)skodespel – heilt i tråd med den spanske regissørens aversjon mot spelefilmklisjeane som heftar ved tradisjonell (og i Serras meining illusorisk) representasjon av verda.

Albert Serra er blant samtidsfilmens skarpaste kritikarar av (global) politisk og økonomisk makt og makta sine ymse, ideologiske overbygnader. Men dei som set seg til rette med «Pacifiction» og ventar å sjå to timar og førtifem minutt med handlingsdriven, preikande politisk thriller, vil ikkje få forventingane innfridde. Her finst ikkje noko tradisjonelt plott, og ein blir aldri heilt trygg på kva for ein agenda som styrer dei høgst dubiøse karakterane. Det er ein pirrande mystikk her, og dei blant publikum som er viljuge til å la seg suga inn i filmens seige rytme, lumre miljøskildringar og urovekkjande psykar kan oppleva eit sanseleg studium av maktutøving, som overskrid tid, stad og spesifikk politikk.

 her rom til å gå inn i regissørens svært interessante filmatiske metode, som blant anna inneber å filma alle scener med tre kamera frå ulike vinklar, og la skodespelarane koma uvitande på settet, men til liks med i Serras tidlegare kostymedrama om historiske figurar som Ludvig 14., blir makta eksponert gjennom portrett av den som utøvar henne. I «Pacifiction» ser vi ikkje det vedvarande franske overherredømet på Tahiti frå polynesisk perspektiv, men gjennom å fotfølgja den franske høgkommissæren, De Roller (Benoît Magimel), den franske statens fremste embetsmann i øyriket.

De Roller liknar ein velfødd mafiaboss der han blir køyrt rundt i kvit Mercedes av ein privatsjåfør. Natt som dag er han iført kvit dress og solbriller som skjuler augo – alltid med ein drink i handa eller ein matbit mellom fingrane. Når han har møte med lokale, polynesiske leiarar og interessegrupper, et han ein stor middag og sleiker seg på fingrane framfor «undersåttane» – sjølve provet på at vi har med ein skruppellaus filmskurk å gjera, men De Roller står i ei mellomstilling i makthierarkiet. Han er kanskje den mektige statens representant på Tahiti, men han er langt frå Paris og avgjerdsprosessane der.

om at Frankrike planlegg å setja i gang atomprogrammet att, set den uvitande De Roller i klemme mellom lokale aktivistar og den sterkt nærverande franske marinen. Når både ein 

 portugisar og ditto amerikanar dukkar opp og ber ved til protestbålet mot den franske administrasjonen, fyrer det også opp under De Rollers stigande paranoia. Blir han spela ut over sidelina av utanlandske etterretningstenester på hybridkrigsoppdrag eller, endå verre, av si eiga regjering og forsvarsmakt? De Roller har eit dobbelt forhold og ein splitta lojalitet til både sine overordna og dei han skal administrera, men tener han eigentleg nokon – utover sine eigne, skiftande interesser? Han er i sanning ein tidsrett maktfigur.

Etter Epstein er ikkje det berre ein metafor at politikken er som ein nattklubb

Politikkens nattklubb

Den 11. juni døydde David Hockney (1937–2026), ein av dei viktigaste og mest attkjennelege biletkunstnarane som kom ut av popkunsten på 1960-talet. Har du vorte fanga av den emosjonelle dissonansen i eit trollbindande, stilisert måleri av eit asurblått symjebasseng, står du truleg overfor eit Hockney-bilde. Medan kunstnargenerasjon han tilhøyrte var mest opptatt av abstrakte uttrykk, nydefinerte den britiske arbeidarklassesonen frå Bradford klassisk figurative motiv som portrett, interiør og landskap ved å bryta sentralperspektivet.

Hockney arbeidde livet gjennom i ei rad format og med mange teknikkar, men vil for alltid bli knytt til sine populære og forførande fargesterke akrylmåleri – inkludert bassengbilda, som vart til i USA. Hockney byrja alt på midten av 60-talet å opphalda seg i California, og hans ikoniske bildetolkingar av amerikanske vestkystmiljø har vorte jamført med Edward Hoppers definerande New York-skildringar frå mellomkrigstida.

 kommersielle gjennomslag gjorde hans karisma og flamboyante (livs)stil at kunstnaren sjølv tidleg vart eit ynda objekt for film, foto og tv-intervju. Arkivmaterialet er enormt, noko to tilgjengelege filmar tydeleg syner. Strøymetenesta Mubi viser Randall Wrights informasjonspakka portrettdokumentar «Hockney» frå 2014, som også får med ein del av kunstnarens seine karriere inkludert eksperimenteringa med digitale målarverktøy for Iphone og Ipad etter tusenårsskiftet. Netflix har på si side lagt ut Jack Hazans referanseverk «A Bigger Splash» frå 1973.

Guri Kulås

Artikler

Gloria Steinem (92) var ein nøkkelfigur for den andre feministbølgja og eit ikon for USAs unge kvinner i dag.

«Fjord» er filmen som svarar til det venstrepolitiske oppgjeret med «woke 1.0».

«Widow’s Bay» samanfattar amerikansk skrekkfilm for den skvetne.

Botsøving i tynn luft

Norske kulturpersonligheter forteller om sine møter med Harald V.

Endeleg ein god notidsfilm om andre verdskrig.

I «Kjærast» møter Erik Poppe teksten til Jon Fosse med hemmande ærefrykt.

Rachel Cusk i viral storm

Ja, takk begge delar: NRK vil både vera pedagog og halda unge på mobilen.

Sarkasme gjer underverk for Paolo Sorrentinos sentimentalitet.

Carla Simón lét ei ung jente finna sin eigen livsveg, og frigjer familesagaen frå lagnadsdramaet.

Vogt vann fram

Kor store problem har ikkje verda når kreti og pleti set si lit til at Hollywood kan berga framtida.

Martha Coolidge rekonstruerte valdtekta ho vart utsett for som 16-åring, og avslørte samstundes high school-komedien

Anders Heger rundar 70 år i dag.

Aktuell klassikar

Larry Davids gjennomgang av USAs historie er vellaga, men mindre vågal enn ein kunne vona.

«Pacifiction» målar det politiske og moralske lågtrykket under den franske atomvåpenparaplyen.

Livet og kunsten til nyleg avdøde David Hockney blir sydd saman i to ulike dokumentarar.

– Det blir berre verre. Det er ingen ende.

Fransk-svenske Angelica Ruffier har laga ein fascinerande formsterk, men òg flanerande dokumentar om sine familie-, kjærleiks- og filmminner.

Barnerommet er portalen mellom ei fortrengt fortid og ei fredeleg framtid i «Disclosure Day».

«Norges vei tilbake» har vorte ein glansa reklamefilm for Norges fotballforbund.

Mørkets hjarta i sommarkroppen

«Lillesøster» er ei klok og varm framstilling av identitetsskvis.

Fint skodespel og gode intensjonar er ikkje nok til å fylla ambisjonane i motedramaet «Couture».

François Ozon set fransk kolonialisme på tiltalebenken i filmatiseringa av «Den fremmede».

Gloria Steinem (92) var ein nøkkel­figur for den andre femi­nist­bølgja og eit ikon for USAs unge kvinner i dag.

«Fjord» er filmen som svarar til det venstre­po­li­tiske oppgjeret med «woke 1.0».

«Widow’s Bay» saman­fattar amerikansk skrekkfilm for den skvetne.

Botsøving i tynn luft

Norske kultur­per­son­lig­heter forteller om sine møter med Harald V.

Endeleg ein god notidsfilm om andre verdskrig.

I «Kjærast» møter Erik Poppe teksten til Jon Fosse med hemmande ærefrykt.

Rachel Cusk i viral storm

Ja, takk begge delar: NRK vil både vera pedagog og halda unge på mobilen.

Sarkasme gjer underverk for Paolo Sorren­tinos senti­men­ta­litet.

Carla Simón lét ei ung jente finna sin eigen livsveg, og frigjer fami­le­sa­gaen frå lagnads­dra­maet.

Vogt vann fram

Kor store problem har ikkje verda når kreti og pleti set si lit til at Hollywood kan berga framtida.

Martha Coolidge rekon­stru­erte valdtekta ho vart utsett for som 16-åring, og avslørte samstundes high school-komedien

Anders Heger rundar 70 år i dag.

Aktuell klassikar

Larry Davids gjen­nom­gang av USAs historie er vellaga, men mindre vågal enn ein kunne vona.

«Paci­fic­tion» målar det politiske og moralske lågtrykket under den franske atomvå­pen­pa­ra­plyen.

Livet og kunsten til nyleg avdøde David Hockney blir sydd saman i to ulike doku­men­tarar.

– Det blir berre verre. Det er ingen ende.

Fransk-svenske Angelica Ruffier har laga ein fasci­ne­rande formsterk, men òg flanerande dokumentar om sine familie-, kjærleiks- og filmminner.

Barne­rom­met er portalen mellom ei fortrengt fortid og ei fredeleg framtid i «Dis­closure Day».

«Norges vei tilbake» har vorte ein glansa re­klame­film for Norges fotball­for­bund.

Mørkets hjarta i sommar­kroppen

«Lille­søs­ter» er ei klok og varm fram­stil­ling av identi­tets­skvis.

Fint skodespel og gode inten­sjonar er ikkje nok til å fylla ambi­sjo­nane i motedra­maet «Couture».

François Ozon set fransk kolo­nia­lisme på tiltale­benken i filma­ti­se­ringa av «Den fremmede».

Gloria Steinem (92) var ein nøkkelfigur for den andre feministbølgja og eit ikon for USAs unge kvinner i dag.

«Fjord» er filmen som svarar til det venstrepolitiske oppgjeret med «woke 1.0».

«Widow’s Bay» samanfattar amerikansk skrekkfilm for den skvetne.

Norske kulturpersonligheter forteller om sine møter med Harald V.

Sarkasme gjer underverk for Paolo Sorrentinos sentimentalitet.

Carla Simón lét ei ung jente finna sin eigen livsveg, og frigjer familesagaen frå lagnadsdramaet.

Martha Coolidge rekonstruerte valdtekta ho vart utsett for som 16-åring, og avslørte samstundes high school-komedien

Larry Davids gjennomgang av USAs historie er vellaga, men mindre vågal enn ein kunne vona.

«Pacifiction» målar det politiske og moralske lågtrykket under den franske atomvåpenparaplyen.

Livet og kunsten til nyleg avdøde David Hockney blir sydd saman i to ulike dokumentarar.

Fransk-svenske Angelica Ruffier har laga ein fascinerande formsterk, men òg flanerande dokumentar om sine familie-, kjærleiks- og filmminner.

Barnerommet er portalen mellom ei fortrengt fortid og ei fredeleg framtid i «Disclosure Day».

«Norges vei tilbake» har vorte ein glansa reklamefilm for Norges fotballforbund.

Mørkets hjarta i sommarkroppen

«Lillesøster» er ei klok og varm framstilling av identitetsskvis.

Fint skodespel og gode intensjonar er ikkje nok til å fylla ambisjonane i motedramaet «Couture».

François Ozon set fransk kolonialisme på tiltalebenken i filmatiseringa av «Den fremmede».