Solveigs salt

Mødrene i bøkene

Det finst framleis tabu som litteraturen ikkje vågar seg inn på.

Solveig Aareskjold, forfattar
EIT SKARPT BLIKK: Sandra Lillebø har skrive om mødrer og døtrer i den sjølvbiografiske romanen «Tingenes tilstand». Hanne Marie Lenth SolbøEIT SKARPT BLIKK: Sandra Lillebø har skrive om mødrer og døtrer i den sjølvbiografiske romanen «Tingenes tilstand». Hanne Marie Lenth Solbø

Det var vanskeleg å snakka med andre kvinner om mor mi. Eg hadde sjølvsagt ingenting imot at dei som kjende henne personleg, gjerne ville få sagt at dei likte henne godt, og eg var glad for at ho ikkje utleverte privatlivet vårt til gud og kvarmann. Likevel gjorde ho meg så fortvilt at det var ein lette då ho ikkje lenger hugsa kven eg var, og ei gjenerobring av meg sjølv då ho låg heilt still i ei pent oppreidd sjukehusseng og var død. Det ville gjort stor skilnad for oss begge om ei kvinne som ho hadde respekt for, hadde sagt til henne at ho skulle la meg vera i fred mens ho enno levde.

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Solveigs salt

Velsigna massakre

I gravferda til mor las eg dei fire første versa av salme 23 i Det gamle testamentet, som både ho og eg i all hovudsak berre kjende frå amerikanske filmar. Det er der det står at Herren er den gode hyrden som fører kong David til grøne enger og fyller begeret hans så det renn over, om enn han vandrar i dødsskuggens dal. Eg visste at ho ville ha likt det, og eg var glad for at det enno fanst ein siste rest av felles mark der eg kunne ta eit fredeleg farvel. Ingen av oss hadde fått med seg at det neste av dei i alt seks versa seier at Gud dekkjer bord for David framfor auga på fiendane hans, i eit Midtausten som var like fullt av motstridande interesser for tre tusen år sidan som i dag. Men i røynda er det hatet mot nabofolka som er drivkrafta i Davidssalmane, og lovprisinga av Gud er tett knytt til militær framgang for Israel. Så når den amerikanske krigsfantasten Pete Hegseth dynkar talen sin med saftige salmevers om å slå fienden så flat at han aldri vinn reisa seg att, er han på trygg bibelsk grunn. Allereie den første av dei i alt hundre og femti salmane lover utsletting av dei ugudelege. I den andre skal Gud dengja dei med jernstav, og i den tredje knuser han tennene på dei.

Solveig Aareskjold

Jesus i Betania

Den tid Jesus frå Nasaret vandra omkring med dei tolv læresveinane sine, var han avhengig av velståande sympatisørar med store nok hus til å by heile denne brokete banden på mat og overnatting. Ein av dei var farisearen Simon i vesle byen Betania, der Jesus var innom siste gong like før påske. Det høyrer med til god gamaldags kristendomsopplæring at han kalla farisearane for hyklarar og kalka graver, mens dei på si side prøvde å setja han fast som vranglærar og falsk profet. Når Simon likevel opna døra for han, må dei ha hatt stor sans for einannan trass i alt. Kan henda er det på grunn av altfor fisefine kyrkjeritual at me ikkje lenger forstår den røffe tonen dei hadde seg imellom. I alle fall var det heime hos denne farisearen at ei kvinne kom inn med ei alabastkrukke med kostesam nardussalve som ho utan å spørja nokon om lov tømte rett i hovudet på Jesus. Læresveinane tykte det var meiningslaust sløseri og ville heller at salven skulle vore seld og pengane gjevne til dei fattige.

Solveig Aareskjold

Korset og nåden

Ein søndag tidleg på våren hamna eg tilfeldigvis i soknekyrkja her i traktene. Betongveggene var utan vindauge, akkurat som før, og dei tunge lysekronene trekte straum midt på blanke føremiddagen. Ja, eitt og anna omskifte var der jo, preikestolen var borte, salmetekstane kom fram på store dataskjermar, og medlemane frå den spesielt inviterte ungdomsforeininga strente frimodig att og fram. Ei av jentene hadde ein genser med eit stort kors bak på ryggen. Når ein ser denne kyrkja på avstand, liknar ho på ein bratt hoppbakke, og då ho var ny, såg eg fram til å koma inn under det himmelske lyset som eg trudde skulle skina ned frå det høge tårnet. Men det er som om glaset aldri skulle vore oppfunne, og i staden for dagslys fell det ein stygg skugge frå den skarpe vinkelen mellom det oppoverskrånande taket og altertavla, der Jesus og røvarane heng på kvar sitt kors som tre inntørka dauingar. Dersom meininga var å venja kyrkjelyden av med å tru på oppstoda og det evige livet, kunne det ikkje vore gjort betre. Greitt nok for meg.

Solveig Aareskjold