Våpenkvile

Palestinsk barndom eksisterer ikkje lengre. Vi har røva den bort. Det finst ikkje lengre skulefri og leikeplass, berre ruinar og dei ser på meg som støvete grå statuettar i Instagram-feeden min. Dei treng ikkje seie eit ord, for eg veit at dei har rett – vi har gløymt dei, vi har forlatt dei, vi har gitt dei opp. Palestinsk barndom finst ikkje lengre. For kva er vel ein barndom i bur, i teltleir, heilt åleine i verda? Våpenkvile sa vi, men ingen veit lengre kva det betyr, og traumene gir ekko langt inn i framtida. Dei treng ikkje gi oss beskjed, barna, for vi er oppdatert. Vi ser alt som skjer og let det gå – det er ikkje informasjonsmangel det står på. Kor mange gonger må ein seie: barn har aldri skuld i krig. Dei skal få ete seg mette og le. Istaden har dei blitt verda sine gislar i avstengde rom i kollektive minne. Palestinsk barndom er borte. For ingen våpen kviler no, og lovnaden er broten. Og då kan ingen barn legge seg i senga, lukke auga og glede seg til ein ny dag av barndommen, for den eksisterer ikkje lengre.