Trass i at bøkene hans rommar djup og brei kjærleik til gamle Hollywood-filmar, hadde eg vel ikkje trudd at noko som har namnet Thomas Pynchon knytt til seg skulle vere nominert til 13 Oscar i 2026. Sidan romandebuten «V.» i 1963 har den folke- eller i alle fall mediesky forfattaren gitt ut sjangervrengjande romanar som er mildt sagt krevjande, grovt sagt uleselege – om ein då prøver å lese dei slik ein les romanar flest, med vekt på innleving i indre liv og openlys samanheng i ytre handling. I staden har Pynchon dukka djupt ned i amerikansk historie og (sub)kultur, og fylt romanane til randa med detaljrik sakkunne, systemkritisk mistru, undergravande gags og (pop)kulturelle referansar. Dei viltveksande forteljingane har eit enormt språkleg register og overskot, og skrik ikkje nett etter å bli overført til lerretet.
Du må være abonnent for å lese denne artikkelen
Allerede abonnent? Logg inn
