Det er ein gammal song vi nesten gløymde,
som seier at det skal bli fred på jord.
Det er ein draum som alle slekter drøymde,
som er blitt gjenfortalt med vakre ord.
For fredens fyrste var ein liten unge,
som kom til verda i ein gissen stall,
foreldra hadde ingen stad å vera,
og vinternatta var så mørk og kald.
Og brått var himmelkvelven full av englar
som song for hyrdane på nattevakt.
Eit lite barn er fødd i vinterkvelden,
og det er slutt på mørkrets overmakt.
For no i natt skal milde dropar falle,
i ørkenland, så roser atter gror.
Eit lite barn er blitt eit bod til alle
Det skal bli fred ein gong, på denne jord.
For vi er barn som arver denne jorda,
og nye barn i nye tusen år
skal bygge opp, der død og ufred herja,
ei rettferds jord der fred og glede rår.
Edvard Hoem skreiv «Barnas julesong» til ein førjulskonsert til musikerdottera Ine Kristine Hoem. Han er ein parafrase over juleforteljinga i kristen tru, som handler om håpet om ei jord med fred og rettferd. Teksten er med i utgjevinga «Å, menneske, ved juletid.
Salmar, songar, dikt og forteljingar», som Oktober forlag ga ut i år.