Solveigs salt

Reha­bi­li­tering

Med færre barn blir det meir merksemd på kvart enkelt.

Solveig Aareskjold (Forfattar)

Folkeauke og produksjonsvekst er uforeinleg med det grøne skiftet. Likevel agiterer dei fleste politikarar for kraftutbygging og barneavl. For dersom produksjonen går ned, gjer levestandarden det òg, og dersom ikkje kvinnene blir flinkare til å føda barn, vil landet vårt snart mangla arbeidskraft, slik at det ikkje blir nokon til å stella dei gamle, den uunngåelege konsekvensen av at sånn tenkte folk for sytti-åtti år sidan òg.

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Solveigs salt

Halv­prin­sen

No i veka avgjorde Borgarting lagmannsrett at Marius Borg Høiby, som er sikta for vald i nære relasjonar og ei mengd med andre overgrep, ikkje skulle få permisjon frå varetektsfengsel for å vera saman med den sjuke mor si, kronprinsesse Mette-Marit. For det kan ikkje gjelda andre reglar for han enn for andre, og heile kongeriket har forstått at han ikkje er til å ha gåande laus. Det står respekt av at kongefamilien ikkje har misbrukt stillinga si til å pressa fram ei særordning. Godt er det òg at dei ikkje har støytt han frå seg, verken fordi han opphavleg kom frå eit svært lite majestetisk samfunnssjikt, eller på grunn av det han har gjort i det siste. Likevel har han heilt sidan barndomen hatt status som eit slags ufullstendig familiemedlem, med lågare rang enn halvsøskena, og samtidig friteken frå slike plikter og krav som får unge menneske til å setja føter under seg. Mette-Marit blei kongeleg av å gifta seg med tronarvingen, men det fanst ingen merkelapp til å klistra på den vesle guten som følgde med på kjøpet, ingen ærverdig gamal tradisjon for «steprins» eller «halvprins» som kunne gje han ei rolle på slottet og ei retning i livet. Og i ein heim der mat, hus og straum var gratis, og ingen av foreldra hadde yrkeserfaring, var det ingen som gjorde det klart for han at skulle han bli sin eigen herre, måtte han klatra eit trinn nedover rangstigen. Alt var vel og bra så lenge han var liten og søt, og ved å halda seg med ein lys lugg og eit uskuldsblått blikk lenge etter at han var ferdig utvaksen, har han glidd unna dei utfordringane som dei fleste unge treng om dei skal bli gagns menneske.

Solveig Aareskjold

Å kryssa ei gate

Mens eg stod på vestsida av Kongsgata i Stavanger og venta på at trafikklyset skulle skifta til grøn mann, kom det dundrande forbi ei lang rekke med svartkledde gamlingar på digre motorsyklar. Dei fylte den tronge gata med øyredøyvande gjenlyd og giftig eksos, tre-fire i breidda, låge på giret og tunge på gassen, med stive blikk i pløsete fjes og breie kroppar på breie sete. Mange låg bakoverlente og skrevde som til masseundersøking for prostatakreft. Der fekk dei raudt lys. Eg løfta høgrefoten for å trø ut i gangfeltet – og drog han til meg igjen med det same, for dei køyrde tvers gjennom krysset utan verken å sjå seg til sides eller stansa. Så eg fekk berre venta tolmodig til alle hadde passert, og det tok si tid. Jamvel etter at fortroppen var forsvunnen sørover mot Hillevåg, strøymde det på med grovt maskineri og aldrande biomasse ut or svingen nord ved domkyrkja.

Solveig Aareskjold

Svart skinnjakke

Som ung lektor vakla eg lenge mellom kvinnerolla og det heile mennesket, mellom kravet om å slå meg til ro på botnen av hierarkiet og trongen til å sleppa krafta laus. Det uformelle regelverket var så bastant at det kom til eit punkt då eg forstod at det var best å teia i forsamlinga, så slapp eg bråket med menn som blei nervøse når eg sa dei imot, og kvinner som blei sure når eg ikkje var like lydig som dei. Men det var ikkje verre stelt med meg enn at eg ville ha løn for sjølvfornektinga: Eg skulle kjøpa meg den dyraste og mest feminine skinnjakka som var å oppdriva. På neste lærarmøte gjekk det omtrent to minutt før eg hadde teke ordet og stod og uttalte meg om saker som det var innforstått at berre menn hadde lov til å snakka om. Deretter gjekk eg ut i byen og kjøpte ei svart MC-jakke med blanke naglar og glidelåsar. Hadde eg visst at det er ei sånn lêrjakke Arnold Schwarzenegger spradar omkring med i «The Terminator», kunne eg ha nytta høvet til å fletta det kristne grunnlaget for denne science fiction-filmen inn i undervisinga. Men eg var ei travel småbarnsmor og hadde ikkje vore på kino på lenge, og det fall meg ikkje inn at det hefta nokon djupare symbolikk ved den tøffe jakka mi, ikkje eingong då eg gjekk inn til neste historietime, og gutane på dei bakarste pultane plutseleg var blitt så uvanleg lydhøyre. No kan eg sjå alle terminatorfilmane på flatskjerm så ofte eg vil.

Solveig Aareskjold