Kommentar

Korea kallar

Sørkoreanske filmskaparar har vorte profetar både i og utanfor sitt eige land.

Guri Kulås
Guri Kulås
Meiningsladd estetikk: I Park Chan-wooks melankolske krim «Decision to Leave» blir politimannen Hae-joon (Park Hae-il) forelska i den mordmistenkte enkja Seo-rae (Tang Wei). Her møtast dei i det buddhistiske Songgwangsa-tempelet. Foto: ArthausMeiningsladd estetikk: I Park Chan-wooks melankolske krim «Decision to Leave» blir politimannen Hae-joon (Park Hae-il) forelska i den mordmistenkte enkja Seo-rae (Tang Wei). Her møtast dei i det buddhistiske Songgwangsa-tempelet. Foto: Arthaus

I 2019 vart «Parasitt» ein av desse sjeldne, ikkje-amerikanske filmane som greidde å overskrida kunst- og språkbarrierar og bli ein global suksess. Regissør Bong Joon-ho og eit knippe andre auteurar hadde alt nådd ut til festival- og nisjepublikum og gjeve Sør-Korea status som den nye heimen for kunstvaldsfilmens avantgarde. Men då Bong i 2020 løfta Oscar-statuetten for «årets beste film», løfta han også sørkoreansk film inn på ein internasjonal marknad dominert av amerikanske storselskap med utsyn frå USA. Sørkoreanske produsentar fekk ein sjanse til å påverka det kulturelle hegemoniet i (film)verda direkte, ikkje berre som inspirasjonskjelder for vestlege kopistar.

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Kommentar

Guri Kulås

Kven vil sleppa til i David Ellisons film- og nyhende­im­pe­rium basert på smørjing av Trump og pengar frå Saudi-Arabia?

Carline Tromp

Fosse­pri­sen til Paula Stevens minner om at overset­terne er kulturens krumtapper.

Bjørgulv Braanen

EU har presset gjennom et markeds­system for kraft som nå har brakt europeiske strøm­pri­ser til Midt-Norge. Neste stopp er Nord-Norge.