Eg fullførte nyleg Carl Frode Tillers andre bok i serien «Arbeidarhjerte», og har gått og tenkt på boka sidan. Begge bøkene i serien, ja, heile forfattarskapen til Carl Frode Tiller har eg tenkt på, ein forfattarskap eg held for å vere ein av vår generasjons beste og mest interessante. Eg kan levande sjå for meg ein av Tillers karakterar trykke ei knust flaske inn i andletet på ein irriterande kamerat og vri rundt, levande sjå for meg ein karakter jekke ned dei svikefulle veninnene til dottera med å køyre frå dei på ein bensinstasjon. Aller mest levande ser eg for meg ein Tiller-karakter helle masse salt i middagen svigerfaren tilbereder. Eg ser for meg ein mørk og stur mann opne helletuten på ein pakke jozo-salt og sleppe ein foss av salt opp i gryta, berre for å straffe svigerfaren og hemne seg på han for å vere ein betrevitande og dominerande kødd. Alt dette er sitert frå minnet, eg hugsar ikkje kva som skjedde i kva for bok. Eg trur det er fordi heile forfattarskapen framstår som eit eige univers, der ikkje berre klassemotsetnader har vore sentralt, men også fysisk og psykisk brutalitet.