Norsk film viste seg vaksen etter 22. juli, men vi saknar eit portrett av terroristen, hevdar ny bok.
I filmbransjen tenkjer ein berre på prosjektet ein til ei kvar tid arbeider med. Ein ser seg aldri tilbake, men 22. juli-filmane er verd eit tilbakeblikk, seier Kjetil Lismoen.
Allerede abonnent? Logg inn
40 år etter at Claude Berris «Jean de Florette» gjorde Provence-film til ein eigen dramasjanger, står filmverket fram som ei åtvaring mot framandfrykt og dødbringande hete og tørke.
Larry Davids gjennomgang av USAs historie er vellaga, men mindre vågal enn ein kunne vona.
«Minions og monstre» faller flatt.