Teater

Gatas språk

«Da vi var yngre» bringer gatas sosiolekt inn på Det Norske Teatret. Forstår vi hvor viktig det er?

Mariken Lauvstad
IMPONERER: Jonas Benyoub har aldri stått på en teaterscene før, men sammen med Astin Souleymane og Randin Kummeneje er han rå, lun, sår og tidvis utrolig morsom. Foto: Monica TormassyIMPONERER: Jonas Benyoub har aldri stått på en teaterscene før, men sammen med Astin Souleymane og Randin Kummeneje er han rå, lun, sår og tidvis utrolig morsom. Foto: Monica Tormassy

Da vi var yngre

Det Norske ­Teatret, Oslo

Av: Oliver ­Lovrenski

Regi: Aksel Hennie

Med: Jonas ­Benyoub, Astin Souleymane og Randin ­Kummeneje

Språk er makt, sies det. Jeg tenker ofte på de ordene. Når det kommer til politikk, når det kommer til enhver skrivendes ansvar, og når det kommer til teateret. Hvilke ord, hvilke sosiolekt, perspektiv og talemåter får plass i dramatikken og på teaterscenen? Hvem er karakterene som sier dem?

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Teater

Teater

Peeropolis

Ei musikalsk reise inn i Peer Gynts indre – ny­­­­skapande og annleis, men likevel tru mot Ibsens tekst.

Teater

Mina og Grise­fis­ken

Underhaldande og i overkant mangslungen familiemusikal med alvorlege undertonar.

Teater

Spelet om Heilag Olav

Allereie på 1960-talet meinte arrangørane på Stiklestad at manuset til «Spelet om Heilag Olav» var for dårleg. Er det ikkje på høg tid å gjere noko med det?