Akkurat nå

Algorytmikk

Verti-Karl

En av de nyttigste tingene med å lære om hvordan internett fungerer, er å forstå at vi føres gjennom livet av algoritmer. Problemet med å bli bevisst på dette, er at jeg vet at algoritmene vet mer enn bare hva jeg er interessert i. De vet hva jeg er i målgruppa for å bli interessert i. Så nå stoler jeg ikke lenger på mine egne interesser. Når styrer jeg algoritmene, og når styrer de meg? Det er umulig å føle meg sikker på at tankene og interessene er mine egne. Dette er noen av tingene som har gjort meg usikker i det siste:

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Akkurat nå

Forelska

Kan du hugse fyrste gong du var forelska? Eg hugsar Didrik frå barnehagen. Då var eg fire år, han var fem, og han hadde illraudt hår med lokkar. Han var så utruleg kul, og eg minnest at han lukta godt. No har niesa mi vorte forelska. Ho er berre halvtanna år, men eg er skråsikker på at ho er forelska. Eg kjenner igjen blikket, kroppen som vert lamma i møte med objektet for forelskinga – Johannes, uttala «Jo-annø», på kanskje tre år. Aninga mi byrja ved at ho heile tida snakka om han. Systera mi fortalde om det, og eg opplevde det sjølv ein morgon eg sat barnevakt (eg tek henne i barnehagen fordi eg startar seint).

Smørbukken

Trumpisme

Det er lett å le av Donald Trumps siste utbrudd. Presidenten skal visstnok ha ringt Israels Benjamin Netanyahu og gitt han en real skyllebøtte: «Du er faen meg gal.» Og det er klart, slikt må man le av. Men har vi ikke alle vært der, skjelt ut en tilfeldig person og kalt vedkommende splitter pine klin kokos? Jeg har hvert fall det – og du verden så tilfredsstillende det er. Jeg var i lommetjuvenes hjemby: Barcelona. Jeg skulle på festival, men hadde ikke bestilt overnatting. Det ordner seg, tenkte jeg. At det den uka var flere festivaler som presset overnattingsprisene skyhøyt, hadde jeg ikke regnet med.

Ulvemor

«Nei»

Eg har i fleire jobbintervju sagt at eg er eit «ja-menneske». Sjølvsagt har eg gjort det, det er ein vedteke sanning at ein skal vere det, viss ikkje er ein verken ein ettertrakta arbeidstakar eller eit ettertrakta menneske generelt. Men så vert det stadig klarare for meg at eg ikkje er eit «ja-menneske», men snarare ein person som ofte fell for freistinga av å seie nei. Eg ser problem der andre ser moglegheiter, eg synst mykje er ein dårleg idé. Denne veka skal eg for eksempel, i samarbeid med fleire venninner, lage noko opplegg til fødselsdagsfeiringa til ei anna venninne. Me møttest i går og starta idémyldringa. Me ville seie nokre ord og vise bilete, det var alle samde om. So far so good.

Smørbukken