Haugtussa

Med Trump og Musk på Skarekula

Arne Garborg ville neppe ha vore nådig om han brått vakna i januar 2025. Samstundes kunne han som ingen annan gjeve oss håp.

Inga H. Undheim (Førsteamanuensis i nordisk litteratur, Høgskulen på Vestlandet)
EIT VERK FOR MØRKETIDA: Haugtussa er eit stykke litteratur som, diverre, synest meir aktuelt i dag enn for 130 år sidan, skriv forfattaren. Her ser vi Kjersti Tveterås som Veslemøy, på veg inn i mørket etter sviket frå sin kjære Jon. Foto: Erika Hebbert/NationaltheatretEIT VERK FOR MØRKETIDA: Haugtussa er eit stykke litteratur som, diverre, synest meir aktuelt i dag enn for 130 år sidan, skriv forfattaren. Her ser vi Kjersti Tveterås som Veslemøy, på veg inn i mørket etter sviket frå sin kjære Jon. Foto: Erika Hebbert/Nationaltheatret

Det er mørk og kald januar. Eg sit og skriv på eit føredrag om forfattaren Arne Garborg. Nyhende rullar i bakgrunnen. Eit uvêr er på veg mot Sør- og ­Austlandet. Snart kjem ein ny storm inn frå vest.

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Med andre ord

Med andre ord

Demo­kra­tiet er grunnet i møysom­melig skrive- og doku­ment­ar­beid. Men uten enighet om spille­reg­lene, er hele dette grunnlaget satt i spill, skriver Kristin Asdal.

Identitet

Om å bli helt norsk, eller ikke, skriver Carline Tromp.

Politikk

Litt om den uutgrun­ne­lige penge­bru­ken i det norske kosefjøset, skriver Nina Witoszek.