Det er et ganske sjeldent skue å se noen med nesa nedi i bok, helt i sin egen verden. Med tanke på fenomenets sjeldenhet er vel egentlig bare å gi unison applaus. Samtidig så er det et eller annet som rykker i meg. Det er noe selvtilfreds og poserende over det.
Allerede abonnent? Logg inn
Me har fått vår eigen vesle versjon av dei små skapningane frå Astrid Lindgrens magiske univers om Ronja Røverdotter og Birk, dei som går rundt og spør «Vaffor då då?», om du hugsar dei? Mitt 2 år gamle vesen, med lyst tynt hår og høg og skarp røyst, klatrar opp på kjøkkendisken, opnar skuffer og skap, på jakt etter skattar og spør «hvorfor det?» når ho får beskjed om å gå ned. Skal me veksa og forstå verda, er spørjeordet eit av dei beste orda i ordboka. Kvifor? Eller som på norrønt: «fyrir hví, hvar fyrir?» Eit adverb som i alle fall for oss journalistar er viktig. For tida granskar 2-åringen meg stadig vekk frå topp til tå og vil ha svar på kva dei små prikkane på armen min eller ein annan kroppsdel er (føflekkar eller frekner), eller kva små sår eller blåmerke kan vera. Mange av samtalane våre startar ofte med fyrir hví. Ja, no skal du høyra. Det er lett å svara på kvifor 2-åringen får stå og balansera på den smale kjøkkenbenken. Men på andre spørsmål kjem eg innimellom til kort og kan ikkje gi gode svar på gode spørsmål, og eg må lira av meg den dårlege frasen om at det berre er slik. Det er ikkje eit godt svar. Men det er hakket betre enn å avsløra manglande kunnskap om små og store mysterium vårt vesle nysgjerrige småtroll vil ha svar på. Kvifor er det stjerner på himmelen? Kvifor er smøret gult? Kvifor er det kaldt? Kvifor er katten på besøk? Kvifor må eg ta på skoen? Kvifor er det blomar på plenen? Kvifor er det ein edderkopp der? Kvifor regnar det? Kvifor skal me gå? Kvifor må me ha fiskekaker til middag? Kvifor sit du der? Kvifor har du på deg smykke? Kvifor er det fint? Kvifor er den stor? Kvifor kan eg ikkje få tyggis? Kvifor får eg vondt i magen? Kvifor? Hví fyrir?.
HollyMin son syntest det var litt rart då me her ein dag banka på døra hos nokon eg kjente for å få lada telefonen. Men sånn er det blitt. Me måtte ha meir batteri og ringte på hos foreldra til ei barndomsveninne, som slapp oss inn og fann fram ladaren til oss før telefonen slo seg heilt av. Me fekk også slå av ein prat om det eine og det andre, og plutseleg dukka barndomsveninna mi opp, og me fekk ein prat med ho også. Me går på for få umelde besøk til folk i dag. At nokon stoppar opp og ringer på til oss utan at me er varsla fyrst, høyrer til det sjeldne. Nyleg kom forresten ein politikar på ein rundtur. Ho lurte på om det var forbetringspotensial i område ho kunne ta med seg inn til kommunen, og eg fekk helt ut av meg småting rundt i nabolaget som irriterte (som bilane som køyrer for fullt, og eit fotballag som har invadert det offentlege rom med reklameplakatar for eit treningsstudio). Vennane til barna mine kjem derimot utan å gi beskjed fyrst, og kjekt er det. Titt og ofte dukkar det opp nokon utan ein avtale.
HollyI Nord-Norge er det alltid et pluss å kunne fortelle en god vits i festlig lag. Eller «historie» som gamlingene kaller det. Jeg kunne ikke en eneste slik «historie», og selv om jeg jobba meg gjennom gamle Rorbua-klipp på Youtube, var det ingen som var spesielt morsomme. Heldigvis finnes den begavete svenske komikeren Jonas Gardell. Så for å slå gjennom i selskapslivet, stjal jeg en av vitsene hans og tilpasset den til nordnorske forhold. Her passer det med en liten advarsel. Dette er ikke en utpreget snill vits, og humorpoenget er hentet fra det mørkeste kapitlet i europeisk historie. Vær så god: For noen år siden bestemte Nordland teater i Mo i Rana seg for å sette opp teaterstykket «Anne Franks dagbok». Det var en stor produksjon som inkluderte både profesjonelle skuespillere og lokale revy- og teatertalenter fra helgelandsregionen. Til å spille hovedrollen som Anne Frank, hadde regissøren funnet ei nydelig 19 år gammel jente fra Leirfjord. Hun hadde mørkebrunt bølgende hår, og kastanjebrune øyne, og et sånt fjes som ikke helt blir voksent.
Nordlands trombone