Akkurat nå

Natt på hotellet

Ruby Tuesday

Nylig tilbrakte jeg noen netter på hotell. En kveld, da jeg lå antrukket i pysjen under dyna, banket det på døra. Jeg gikk for å se hvem det kunne være, men utenfor var det ingen. Kanskje brukte jeg for lang tid på å komme meg til døra, tenkte jeg og gikk ut for å se om vedkommende kunne ha beveget seg nedover gangen. Før jeg visste ordet av det smatt døra igjen bak meg, og jeg sto ensom i hotellkorridoren uten nøkkelkort. Det var ikke annet å gjøre enn å ta halen mellom bena og gå ned de fem etasjene til resepsjonen, iført pysj og bustehår.

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Akkurat nå

Forelska

Kan du hugse fyrste gong du var forelska? Eg hugsar Didrik frå barnehagen. Då var eg fire år, han var fem, og han hadde illraudt hår med lokkar. Han var så utruleg kul, og eg minnest at han lukta godt. No har niesa mi vorte forelska. Ho er berre halvtanna år, men eg er skråsikker på at ho er forelska. Eg kjenner igjen blikket, kroppen som vert lamma i møte med objektet for forelskinga – Johannes, uttala «Jo-annø», på kanskje tre år. Aninga mi byrja ved at ho heile tida snakka om han. Systera mi fortalde om det, og eg opplevde det sjølv ein morgon eg sat barnevakt (eg tek henne i barnehagen fordi eg startar seint).

Smørbukken

Trumpisme

Det er lett å le av Donald Trumps siste utbrudd. Presidenten skal visstnok ha ringt Israels Benjamin Netanyahu og gitt han en real skyllebøtte: «Du er faen meg gal.» Og det er klart, slikt må man le av. Men har vi ikke alle vært der, skjelt ut en tilfeldig person og kalt vedkommende splitter pine klin kokos? Jeg har hvert fall det – og du verden så tilfredsstillende det er. Jeg var i lommetjuvenes hjemby: Barcelona. Jeg skulle på festival, men hadde ikke bestilt overnatting. Det ordner seg, tenkte jeg. At det den uka var flere festivaler som presset overnattingsprisene skyhøyt, hadde jeg ikke regnet med.

Ulvemor

«Nei»

Eg har i fleire jobbintervju sagt at eg er eit «ja-menneske». Sjølvsagt har eg gjort det, det er ein vedteke sanning at ein skal vere det, viss ikkje er ein verken ein ettertrakta arbeidstakar eller eit ettertrakta menneske generelt. Men så vert det stadig klarare for meg at eg ikkje er eit «ja-menneske», men snarare ein person som ofte fell for freistinga av å seie nei. Eg ser problem der andre ser moglegheiter, eg synst mykje er ein dårleg idé. Denne veka skal eg for eksempel, i samarbeid med fleire venninner, lage noko opplegg til fødselsdagsfeiringa til ei anna venninne. Me møttest i går og starta idémyldringa. Me ville seie nokre ord og vise bilete, det var alle samde om. So far so good.

Smørbukken