Forrige uke skrev E24 at det er avdekket problemer i det elektroniske bremsesystemet på et par BMW-modeller. Bilene er nå kalt tilbake av produsenten.
Du må være abonnent for å lese denne artikkelen
Allerede abonnent? Logg inn
Akkurat nå
Lena og eg
Eg har lest den nye memoaren til Lena Dunham, som baud på ei reise både inn i Lena og i meg sjølv. Boka har den talande tittelen «Famesick»: Ho handlar om korleis det å verte kjent og suksessrik gjekk utover helsa til Dunham. Boka byrjar om lag når Dunham starter å lage film, som etter kvart leia til draumejobben med å skape tv-serien «Girls». Dunham gir alt i jobben som regissør, manusforfattar og skodespelar. Ho spelar hovudrolla Hannah (for dei som ikkje har sett «Girls»: Gjer det!), som har mange likskapstrekk med henne sjølv: Ho er i byrjinga av 20-åra, har eit sterkt ønske om å skape kunst, og er veldig, veldig sjølvsentrert. Eg var ikkje heilt førebutt på at Dunham skulle vere så lik Hannah som ho er. Ingen er vel så sjølvsentrerte, tenkte eg kanskje. Men det er ho.
SmørbukkenBilen
Eg har selt bilen min. Eg kjenner meg letta og glad, og samstundes litt tom. Så kjære lesar, her får du nokre tankar om meg og bilen min, som ikkje lenger er bilen min. Eg hadde han fordi eg budde i distriktet og trong han, det var umogeleg å leve utan ein bil der eg budde. At det akkurat vart denne bilen eg enda opp med å kjøpe, var temmeleg tilfeldig. Eg synst eigentleg modellen var litt pinleg å ha i distriktet, for han var som snytt ut av nasen på ein oslobuar som sjeldan forlèt ring 3, om det ikkje er for ein totimars tur langs E18. Eg hadde kanskje sett for meg at eg skulle ta ein siste køyretur, one last hurrah, men det har eg rett og slett ikkje trengt sidan eg flytta tilbake til byen. Bilen har altså berre vorte ståande utanfor huset til far min og vorte nedlest av tynne greiner og fuglelort. Det einaste bilen har gjort for meg dei siste månadene, er å gje meg forsikringsrekningar og tankar om at eg snart må selje han. Kvifor er eg då trist over at eg ikkje har han lenger? Det er vel noko med at han var ein kompanjong, ein fast følgjevenn, gjennom tida på bygda.
SmørbukkenKirgisistan
Landsbyen Bosteri i Kirgisistan har nesten alt du ønsker deg i en fjellandsby: spektakulær utsikt, små gater, hoteller, restauranter, barer og kasino. Og fornøyelsespark med pariserhjul, berg-og-dalbane, vannsklier og en strand. Bosteri ligger nemlig ved verdens nest største høyfjellssjø, Issyk-Kul. Og med tusenvis av kilometer til havet er det hit kirgiserne drar for å kjenne på strandlivet om sommeren. Det gjorde vi også, selv om de 1700 høydemeterne gjorde sitt til at det ikke ble særlig varmt i vannet. Men sjøen var stor nok til at vi ikke så horisonten på motsatt side, og på stranda gikk det an å leve latmannslivet mens vi beundret snødekte fjelltopper rundt oss og knasket på lokal snacks. Men det var jo også noe rart med dette Granca-Vegas oppe i de kirgisiske fjellene. Så vi vendte nesa mot mer normal sivilisasjon igjen etter et par dager.
Reisende back