Odden

VM-sorg

Ja, så var VM brått ferdig, rett ved målstreken. Det var truleg litt som følgje av alkohol, men tårane fann fram til auga mine idet eg forstod at minutta kampen fekk lov å ta, var omme. Eg er blant dei som elles ikkje er så fotballinteresserte, som kjente pulsen i halsen under kvar kamp Noreg spelte. Eg var blant dei som heldt seg for gode til å gje seg uironisk hen til roing, og som syntest det at alle plutseleg gjekk i fotball-t-skjorter var litt vel mykje. Men no! No som det er ferdig, saknar eg det så mykje! Eg kjenner ei tomheit og sorg over at alt det raude og eit tidvis «ro!» gjennom gatene er borte. Som så mange andre kjenner eg òg på eit sinne over at England vann kampen på laurdag. Så utruleg urettferdig. Rett nok hugsar eg ikkje alle detaljane av kampen sjølv – altså eg var ikkje heilt ute, men akkurat det med vaieren og knuffinga før opphevinga av målet var litt nytt for meg dagen etter.