I grunnen er det litt koseleg å ligga under dyna med vindauga ope og høyra på regnet som plaskar ned utanfor. Lufta kjennest også så rein og frisk ut i regnet. Blomane blir vatna, og bilen vaska.
Allerede abonnent? Logg inn
Eg er tilbake frå distriktet. Eg har budd der, nærmare bestemt ein stad i Innlandet, i kring eit halvt år. (Det har leia til endringar. Som at eg no, i denne teksten i alle fall, skriv på nynorsk, at eg veit både korleis ein pumpar luft i bildekk, at janteloven så visst lever i sitt beste velgåande og at Statsforvaltaren er om ikkje djevelen, så den store, stygge kjeppen i hjulet for all framdrift.) Eg har tenkt, medan eg jobba som journalist i ei avis på denne staden i Innlandet, at eg skulle føreslå ei spalte. Det var inspirert av samlinga av spaltene til Agnes Ravatn, Alle mot alle, som eg las før eg drog til distriktet. Eg har gått med idear til spalta i heile det halve året eg var i avisa.
BelladonnaGod dag. Eg har vore litt nedfor i det siste. Diktarlivet tek på både psykisk og fysisk, og det er særleg den siste biten som har vorte mest gjeldande den siste tida. Det har seg nemleg slik at eg her om dagen gjorde eit brutalt funn etter at eg hadde dusja og tørka meg. Håret på toppen av hovudet har sett sine beste dagar, og månen er i ferd med å bli større enn snusdåsa i lomma mi. Kva skal eg gjere? Eg kunne ha skrive eit dikt om det, men det gjer eg som oftast når eg har fått ein psykisk knekk. Eg gjekk difor ned til apoteket og kjøpte meg ein hårkur som ifølgje reklama skulle få ting på stell igjen.
Kvarg Nikolai Svartaasen«Påskemorgen slukker sorgen», syng dei i kyrkja. Eg må seie at eg ikkje kjenner meg heilt igjen. For meg er påska ei tid eg gruar meg til. Da mor og far la ut egg til meg i hagen, fann eg dei aldri. «Du må bli betre til å leite, gut», sa dei og lét meg sitte utan sjokolade. På ungdomsskulen rundt påsketider for mange herrens år sidan vart eg heldt fast av nokre skulekameratar. Dei spikra eit par to-tom-fire saman og krossfesta meg. Dei bruka genseren min og skjorta mi til å knyte hendene fast til krossen som kvila mot tverrliggaren på fotballmålet i skulegarden. Det verste minnet er faktisk av moderne sort.
Kvarg Nikolai Svartaasen