Denne historien begynner med at flere i familien hater Posten Norge. Et litt oppgitt, trøtt julehat. Først ryker avisleveransene og lørdagsposten, og snart blir det enda færre dager med postombæring.
Allerede abonnent? Logg inn
De siste ukene har jeg tatt kjøretimer. I en alder av mange-og-tretti har jeg kommet til at jeg likevel trenger sertifikatet. Selv om jeg nådde myndighetsalderen i Distrikts-Norge, har jeg aldri tidligere sett behov for selv å kjøre bil. På videregående hadde kompisen min lappen, og jeg kunne ta ei pils i passasjersetet på vei mellom festene. Utmerket ordning. Som voksen har ektemannen min lappen, og når vi er på biltur i utlandet, kan jeg følge med på landskapet utenfor og ta et glass vin til lunsj.
Nordlands tromboneAkkurat no er det tjue dagar til fotball-VM startar, og hushaldninga vurderer korleis dei yngste medlemmane i heimen skal få sjå dei seinaste kampane. At det vil komma krav om å få sjå fotballkampar til seint på natt, er me temmeleg sikre på. Mens andre foreldre seier nei å dra på dei seinaste kveldskampane på stadion like ved, kjem me dragande heim med små barn frå fotballkampar til langt på kveld. Nærmare 23 var klokka då 1.-klassingen kom glad heim ein kveld med faren og broren. Han kunne formidla dagen etter at det var ingen andre som hadde vore på kamp. Onsdag var det eliteserierunde – midt i veka – med kampstart klokka 20. Det betydde nok ein gong legging i 22-tida. Eit par gongar har det hendt at gutane har sovna på sofaen i andre omgang og måtte då berast i seng.
HollyMe har fått vår eigen vesle versjon av dei små skapningane frå Astrid Lindgrens magiske univers om Ronja Røverdotter og Birk, dei som går rundt og spør «Vaffor då då?», om du hugsar dei? Mitt 2 år gamle vesen, med lyst tynt hår og høg og skarp røyst, klatrar opp på kjøkkendisken, opnar skuffer og skap, på jakt etter skattar og spør «hvorfor det?» når ho får beskjed om å gå ned. Skal me veksa og forstå verda, er spørjeordet eit av dei beste orda i ordboka. Kvifor? Eller som på norrønt: «fyrir hví, hvar fyrir?» Eit adverb som i alle fall for oss journalistar er viktig. For tida granskar 2-åringen meg stadig vekk frå topp til tå og vil ha svar på kva dei små prikkane på armen min eller ein annan kroppsdel er (føflekkar eller frekner), eller kva små sår eller blåmerke kan vera. Mange av samtalane våre startar ofte med fyrir hví. Ja, no skal du høyra. Det er lett å svara på kvifor 2-åringen får stå og balansera på den smale kjøkkenbenken. Men på andre spørsmål kjem eg innimellom til kort og kan ikkje gi gode svar på gode spørsmål, og eg må lira av meg den dårlege frasen om at det berre er slik. Det er ikkje eit godt svar. Men det er hakket betre enn å avsløra manglande kunnskap om små og store mysterium vårt vesle nysgjerrige småtroll vil ha svar på. Kvifor er det stjerner på himmelen? Kvifor er smøret gult? Kvifor er det kaldt? Kvifor er katten på besøk? Kvifor må eg ta på skoen? Kvifor er det blomar på plenen? Kvifor er det ein edderkopp der? Kvifor regnar det? Kvifor skal me gå? Kvifor må me ha fiskekaker til middag? Kvifor sit du der? Kvifor har du på deg smykke? Kvifor er det fint? Kvifor er den stor? Kvifor kan eg ikkje få tyggis? Kvifor får eg vondt i magen? Kvifor? Hví fyrir?.
Holly