Ein septemberdag i fjor forlét eg det innestengde hotellrommet mitt ved Oslo S og sette meg på Deichmann med utsikt over eit hamnebasseng bada i låg kveldssol. Etter ei stund slo ein mann i sekstiåra og ei enno eldre dame seg ned ved nabobordet. Mor og son, tenkte eg. Dei såg norske ut men snakka ikkje norsk med kvarandre, kunne eg slå fast. Det var likevel noko kjent med språket. Finsk? Nei, klangen var annleis, jamvel om nokre av orda godt kunne ha vore finske. «Ei ole, niin, joo». Estisk?
Du må være abonnent for å lese denne artikkelen
Allerede abonnent? Logg inn
