Kall det en livskrise, men da jeg gikk fra jobb her en dag med tung sekk og attpåtil måtte innom butikken, slo det meg at alle dagene her på jorda bare består i å bære ting fram og tilbake.
Allerede abonnent? Logg inn
Denne veka var eg ein tur til frisøren, sat i ein time, blei klipt og frisert og følte meg fresj og fin då eg gjekk ut i den varme septemberlufta. Lokkane låg strødd utover golvet då eg reiste meg frå frisørstolen og gjekk for å betala for min nye frisyre. Eg syntest sjølv ho hadde klypt ganske mykje, og at eg såg ny og fin ut. Men heime var det ingen som såg den nye klippen, som hadde kosta meg over tusen kroner. Verken mann eller barn eller venner reagerte då eg for første gang på fleire veker følte meg velstelt på håret. No har eg tenkt å sjå kor lenge eg kan gå rundt og vifta med min nye klipp før mine nære ser meg. Skal eg gi dei helga før eg spør om dei har sett ei forandring? Eller kanskje ei veke.
HollyEi sak som irriterer meg grøn å lesa, er folk som sprett opp av senga for å springa eit par mil før jobb, og så skryta av det i avisene. Det er gjerne advokatar, legar eller andre i tidsoppslukande funksjonar, med ein drøss av ungar, som avisene får tak i og avbilda i treningstøyet til desse reportasjane. Kanskje er tanken at sakene skal fungera som ein inspirasjon for oss alle som ikkje kjem oss opp av sofaen og inn i den gamle treningsbuksa før sola har stått opp, men slik har dei dessverre aldri fungert for meg. Sakene har nok pirka i noko i meg, for eigen treningsinnsats står ikkje i stil til kva eg tenker kroppen fortener av jamleg stell. Stort sett består mitt kroppslege vedlikehald i å springa opp og ned alle dei mange trappene hos oss, fleire gongar om dagen, gjerne for å henta saker og ting. Og ein skal ikkje undervurdera trappetrimmen, det blir mange steg og høge kneløft kvar dag. Men no er ambisjonane jekka opp. Og no skal eg hiva meg på og fortelja om mine eigne treningsmål, som er sirleg skrive opp på ein lapp.
HollyEn gang var jeg hos psykolog. Eller, en gang jeg var hos psykolog, om du vil, spurte han meg hvordan jeg hvilte. At jeg sover var ikke et godt nok svar. Ikke at jeg lå på senga og så på tv heller. Nei, jeg skulle kjenne at skuldrene var langt unna ørene, at pusten gikk langt ned i magen (ikke lungene?), at jeg virkelig lå godt og at tærne var varme. Uansett. Her om dagen og hvilken som helst dag kjente jeg meg en smule stresset. Rastløs og inautentisk, kanskje. En lett tilgjengelig løsning, som jeg også gikk for, er å sette på tv, skrolle på mobilen OG spise snacks. Stimuli, også kjent som distraksjon, ville kanskje den samme psykologen oppsummert metoden.
Implodert prinsesse