Akkurat nå

Tap-tap

God dag. Eg har vore litt nedfor i det siste. Diktarlivet tek på både psykisk og fysisk, og det er særleg den siste biten som har vorte mest gjeldande den siste tida. Det har seg nemleg slik at eg her om dagen gjorde eit brutalt funn etter at eg hadde dusja og tørka meg. Håret på toppen av hovudet har sett sine beste dagar, og månen er i ferd med å bli større enn snusdåsa i lomma mi. Kva skal eg gjere? Eg kunne ha skrive eit dikt om det, men det gjer eg som oftast når eg har fått ein psykisk knekk. Eg gjekk difor ned til apoteket og kjøpte meg ein hårkur som ifølgje reklama skulle få ting på stell igjen.

Kvarg Nikolai Svartaasen

Sorga vert ikkje sløkt

«Påskemorgen slukker sorgen», syng dei i kyrkja. Eg må seie at eg ikkje kjenner meg heilt igjen. For meg er påska ei tid eg gruar meg til. Da mor og far la ut egg til meg i hagen, fann eg dei aldri. «Du må bli betre til å leite, gut», sa dei og lét meg sitte utan sjokolade. På ungdomsskulen rundt påsketider for mange herrens år sidan vart eg heldt fast av nokre skulekameratar. Dei spikra eit par to-tom-fire saman og krossfesta meg. Dei bruka genseren min og skjorta mi til å knyte hendene fast til krossen som kvila mot tverrliggaren på fotballmålet i skulegarden. Det verste minnet er faktisk av moderne sort.

Kvarg Nikolai Svartaasen

Nøtter

Han sitter på nest bakerste rad i bussen. Han sitter på setet mot midtgangen og blokkerer slik tilgangen til setet ved siden av ham. På seteraden foran seg har han hengt paraplyen sin. Slik opptar han fire seter på en overfylt buss. Men, vent. Det stopper ikke der. Han har satt verdens største koffert på bakerste seterad.

Snobben