Når eg innimellom skriv på nynorsk, kjenner eg, slik berre ein romantiserande bokmålsskrivar kan kjenne, at det er som å få tilgang på noko anna i meg sjølv, nesten ein annan i meg sjølv. Språket bak språket har ein annan klang, er mjukare i kantane og meir syngjande.
Du må være abonnent for å lese denne artikkelen
Allerede abonnent? Logg inn
