Akkurat nå

Kjære Gud

Pilen

Hvis du ser oss, og hører oss nå: Er du imponert? Er du stolt av oss? Synes du at vi oppfyller dine tanker om hva mennesket skulle være, da du skapte det? Er du tilfreds med ditt skaperverk? Synes du vi forvalter det godt? Før du svarer, vil jeg be om at du ser bort ifra det som skjer nå. Det med olje og våpen og det der. Vi er jo egentlig ikke sånn, vi bare trenger pengene. Selv om vi eksporterer våpen til hele verden, dreper vi jo ingen selv. Vi er jo først og fremst en fredsnasjon, det ser du vel. Vi deler jo ut fredsprisen, ikke sant? Og de greiene vi er med på nede i Afghanistan (er de egentlig kristne der?) er jo ikke noen krig, men en krigsliknende situasjon for å skape fred. Vi dreper jo ikke, bare utøver væpnet selvforsvar. Det ser du vel?

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Akkurat nå

Tor Arnes gjenferd

Min bedre halvdel og jeg har sett på NRK-programmet «Nytt liv i gamle hus» i sommer. Den glade bergenseren Einar Nilsson, kjent fra «Tid for hjem» på TV2, følger opp mennesker som av ulike grunner (?) vil … ja, gi nytt liv til gamle hus. Det går sjokkerende sakte. En ting er at Tuva og Ronny aldri kjøpte det hotellet i Hellas (en slags forrett til sommerens tv-kosthold), men kan man virkelig vekke et råttent hus til live? Etter to sesonger vet jeg enda ikke riktig. Hus må laftes, bærebjelker slipes, vindusrammer dynkes i linolje og babyer fødes (flertallet av de med husprosjektene får langt flere barn enn snittet). Jeg kverner og kverner, på Oslo-måten, det vil si at hendene ikke er involvert, på appellen med disse prosjektene. Hva det koster!!! Det er hederlig, er det ikke? Og/eller konservativt? Utholdende, i hvert fall. For mange skal huset tilbakeføres til sin fordums glans for å kunne stå i 200 år til.

Implodert prinsesse

‘Tis the season

Ah, kva er det med denne tida på året som er så utruleg deilig? Jo visst var det trist når ein forsto at sommaren snart var over, at han som vanleg hadde flydd forbi. Men så, når lufta brått er klar som eit nyvaska vindauge og akkurat så varm at du kan gå i skjørt utan strømpebukse og ein passe tjukk genser (som varmar, men ikkje gjer ein sveitt), og ikkje berre det: Lufta kviskrar, som ho har gjort så mange gonger før, at no kan liksom alt skje, berre du følgjer med, men ikkje på ein masete måte, som sommaren kan gjere, men på ein stille, delvis nostalgisk og delvis håpefull, måte. Du får lyst til å sette på låtar om endring, du får lyst på endring generelt. Men, igjen, ikkje på ein masete måte, ikkje som når det er januar og marknadsføring om å bli eit betre menneske er overalt og trenger inn i hovudet så mykje at du til sist kjøper det trenings­abonnementet eller byrjar på ein tåpeleg, sjelutsugande periodisk faste. Nei, no skal ikkje noko abonnement kjøpast. For du innser at du heller vil gjere som Andreas Viestad sa i nyheitene: gå i skogen istadenfor inn i eit lokale utan vindauge og med lyd så høg at du fryktar han endeleg vil utløyse tinnitus. I skogen skal du plukke så mykje bær at du kan bli sjølvforsynt på syltetøy i eit år, og tyttebæra skal du bruke til dei norske husmannskost rettane du skal lage, som Viestad også gjekk i bresjen for. Du skal lese meir og du skal sove meir og du skal gjere yoga. Du skal verte eit betre menneske utan å prøve for hardt. Kanskje innser du at også denne endringa kan bli tvungen og kjip, viss du ikkje passar på.

Smørbukken

Brødhuset Bastian (II)

Bak brødkvernen ble Bastian fylt av en helt spesiell følelse. Det var som om tusen soler skinte i hans innerste brødhjerte. Han sveivet ekstra hardt på sveiven. Ut av kvernen seilte et vidunderlig, deilig, aldeles fantastisk brød. Brødmaker Bastian hadde aldri sett en så deilig klump med kvernferskt brødsom denne. «Jeg har laget verdens beste brød», tenkte brødmakeren. Han fikk sin assistent ass.

Tusten