Akkurat nå

Kult

Alidaiemann

Velkomen til ei ny oppdatering her i spalta i soga om at eg held på å ta sertifikatet. For å kunne køyre opp må ein levere inn helseattest. Det er ei eigenerklæring om helse og ein attest frå optikar som testar sidesyn og slikt, sånn at ein ikkje er ei fare i trafikken. Eg ser ikkje særleg godt, så eg må ha briller for å køyre bil. Det er ikkje eit veldig stort problem, for eg må óg ha briller for å finne utgangsdøra frå leilegheita. Eller linser, då, som er det eg bruker.

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Akkurat nå

Pøbel og pils

En bakfull lørdagsmorgen for lenge siden ringte det på døra. Jeg sto opp, tok på meg morgenkåpa og gikk ut. Der ble jeg nok så forfjamset da jeg møtte en gråtende mor og en nervøs ungdom. Hun gikk rett på sak: Min sønn har brutt seg inn hos dere. Det var naturligvis pussig, særlig fordi vi ikke savnet noe. Jo, konstaterte mora, min sønn og hans venner har stjålet deres bunadssølv. Jeg vekket andremann, som heller ikke manglet noe.

Ulvemor

Lena og eg

Eg har lest den nye memoaren til Lena Dunham, som baud på ei reise både inn i Lena og i meg sjølv. Boka har den talande tittelen «Famesick»: Ho handlar om korleis det å verte kjent og suksessrik gjekk utover helsa til Dunham. Boka byrjar om lag når Dunham starter å lage film, som etter kvart leia til draumejobben med å skape tv-serien «Girls». Dunham gir alt i jobben som regissør, manusforfattar og skodespelar. Ho spelar hovudrolla Hannah (for dei som ikkje har sett «Girls»: Gjer det!), som har mange likskapstrekk med henne sjølv: Ho er i byrjinga av 20-åra, har eit sterkt ønske om å skape kunst, og er veldig, veldig sjølvsentrert. Eg var ikkje heilt førebutt på at Dunham skulle vere så lik Hannah som ho er. Ingen er vel så sjølvsentrerte, tenkte eg kanskje. Men det er ho.

Smørbukken

Bilen

Eg har selt bilen min. Eg kjenner meg letta og glad, og samstundes litt tom. Så kjære lesar, her får du nokre tankar om meg og bilen min, som ikkje lenger er bilen min. Eg hadde han fordi eg budde i distriktet og trong han, det var umogeleg å leve utan ein bil der eg budde. At det akkurat vart denne bilen eg enda opp med å kjøpe, var temmeleg tilfeldig. Eg synst eigentleg modellen var litt pinleg å ha i distriktet, for han var som snytt ut av nasen på ein oslobuar som sjeldan forlèt ring 3, om det ikkje er for ein totimars tur langs E18. Eg hadde kanskje sett for meg at eg skulle ta ein siste køyretur, one last hurrah, men det har eg rett og slett ikkje trengt sidan eg flytta tilbake til byen. Bilen har altså berre vorte ståande utanfor huset til far min og vorte nedlest av tynne greiner og fuglelort. Det einaste bilen har gjort for meg dei siste månadene, er å gje meg forsikringsrekningar og tankar om at eg snart må selje han. Kvifor er eg då trist over at eg ikkje har han lenger? Det er vel noko med at han var ein kompanjong, ein fast følgjevenn, gjennom tida på bygda.

Smørbukken