Anmeldelse

Blikket nedanfrå

Olav Waastads presentasjon og tolking er ein nesten umenneskeleg skodespelarprestasjon.

Amund Grimstad
Frå eit husvære som treng utlufting, som publikum ser gjennom ein plastskjerm, får vi presentert Oskars liv og utanforskap i eit sterkt oppgjer med Tysklands nære fortid. © FOTO: ØYVIND EIDE Frå eit husvære som treng utlufting, som publikum ser gjennom ein plastskjerm, får vi presentert Oskars liv og utanforskap i eit sterkt oppgjer med Tysklands nære fortid. © FOTO: ØYVIND EIDE

Nationaltheatret.

Av: Günter Grass

Omsett av: Trygve og Aud Greiff.

Dramatisering og regi: Kjersti Horn.

Scenografi: Sven Haraldsson.

Lyddesign: Erik Hedin.

Lysdesign: Marte Elise Stormo.

Med: Olav Waastad.

Då Oskar Matzerath fylte tre år, fekk han ei blekktromme. Samstundes bestemte han seg for å slutte å vekse og å protestere mot alt dei vaksne stod for. Med eit blikk nedanfrå (i dobbel tyding) ser han på og kommenterer samtidas Polen og Tyskland. Og med eit skrik som kan knuse glas og med manipulerande trommespel, får han makt over dei vaksne.

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Kultur

Kommentar

Det skulle vere mot natur­lo­vene å arrangere kultur­fes­tival midt­vin­ters i ein liten by på Helgeland, og samtidig med vinter-OL. Men Vinter­lys­fes­ti­valen held fram med stort program og fulle hus.

Bøker

Hilde Lyng i Overset­ter­for­eningen mener Pangolin får et urett­fer­dig konkur­ranse­for­trinn når de utgir gamle overset­telser. Men alter­na­tivet er at verkene støver ned, ifølge forlaget.

Idear

Den nye filma­ti­se­ringa av «Storm­ful­le høgder» fjernar alt anna enn kjærleiks­his­toria frå verdas beste roman.