Kronikk

Subsidiert ulikhets­maskin

Kvifor skal den norske staten spandere milliardar av kroner på å gjere dei rike som bur i byane rikare?

Gunnar Grytås, journalist og forfattar
SENTRALPUMPA: Ei dyr subsidieordning som ikkje fangar opp dei som treng den mest, dirigerer flyttestraumen og bryt med andre politiske mål, har ikkje livets rett, skriv forfattaren. FOTO: JON OLAB NESVOLD, NTB Jon Olav NesvoldSENTRALPUMPA: Ei dyr subsidieordning som ikkje fangar opp dei som treng den mest, dirigerer flyttestraumen og bryt med andre politiske mål, har ikkje livets rett, skriv forfattaren. FOTO: JON OLAB NESVOLD, NTB Jon Olav Nesvold

Dei tre siste åra; 2018–2020 vart norske bustadeigarar subsidiert med 106 milliardar kroner. Mykje av dette er statsstøtte som også fører til meir sentralisering. Sjølv om dette starta lenge før Solberg-regjeringa tok makta i 2013, auka trykket då det nye høgrestyret ville satse på dei større byane.

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Kronikk

Geir Kjell Andersland,

Insti­tu­sjons­barne­vernet er et system i forvitring. Det har vi visst lenge.

Halvor Fjermeros

EU-vennlige kommen­ta­torer og politikere sto klare for å juble for et ja på Island. Så ble de til et samstemt sutrekor i stedet.

Rolv Mjaaseth

Pasi­ent­skade­ord­ningen hviler tungt på vurde­ringer fra sakkyndige leger. Men er pasi­en­tenes retts­sik­kerhet ivaretatt?