Mens eg ventar på trikken på Bislet ein morgon i februar møter blikket mitt Roald Amundsen sitt: ein mann med strengt blikk, ei forteljing om store gjerningar. Plakaten går inn i eit kjend mønster. Norske historiske filmar har i dei siste åra ofte tatt denne forma: ein mann med eit stort ettermæle, og ein film som vil forme publikums oppfatning ikkje berre av han, men og om norsk historie. «Kongens Nei», «Max Manus», «Kon-Tiki» og «Den 12. mann» er andre døme (eller samtidsdramaet «Et mord i Kongo», for den del). Norsk filmindustri har erkjent at dei kan gjere kjempesuksess på filmar om historiske personar. Men som du skjønar, er det noko vesentleg som manglar.
Du må være abonnent for å lese denne artikkelen
Allerede abonnent? Logg inn
