Av og til når eg vaknar på benken etter ein ettermiddagslur, kan eg ei kort stund, med augo lukka, vera i villreie om kvar eg er. Så slår eg augo opp, og alt fell på plass. Eg er i eit kjent rom, arbeidsrommet mitt, og eg treng ikkje studera kvar detalj for å finna det ut. Hjernen min kjenner det att ved å samanlikna det eg ser med tidlegare synserfaringar.
Du må være abonnent for å lese denne artikkelen
Allerede abonnent? Logg inn
