Apologi for tvisynet

Identitetslause tvilarar har dårlege kår i dagens samfunn. Då er det godt å ha ein støttespelar som Aasmund Olavsson Vinje.

Jon Severud24. jan. 2018

I VINJE SI ÅND: Fesjå, marknad og karneval var stader der det faste verdihierarkiet kunne snus på hovudet, mente A.O. Vinje. Her skodespelar Einar Tveito som Vinje, under avdukinga av minnesteinen for 100 års-jubileet for det første rasefesjået i Norge, 1956.FOTO: VEST-TELEMARK MUSEUM, DYRSKU’N-ARKIVET 00 Ukjent fotografI VINJE SI ÅND: Fesjå, marknad og karneval var stader der det faste verdihierarkiet kunne snus på hovudet, mente A.O. Vinje. Her skodespelar Einar Tveito som Vinje, under avdukinga av minnesteinen for 100 års-jubileet for det første rasefesjået i Norge, 1956.FOTO: VEST-TELEMARK MUSEUM, DYRSKU’N-ARKIVET 00 Ukjent fotograf

«Skulle eg gjeva nokon Skilmark millom os fraa Hovudstaden og dei andre Byfolk, så maatte det største vera det, at me lettare sjaa kver Ting liksom med ei Dubbelsyn: me sjaa med eit Augnekast liksom Retta og Vrangen på Livsens Vev, soleides at me lettare kunna liksom graata med det eine Augat og læ med det andre.»

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Bli abonnent

Allerede abonnent? Logg inn

Du må være abonnent for å lese denne artikkelen

Lenge var Norge en fortelling om folke­sty­ret. Kongens død har vist det motsatte: 1814 var forgjeves, skriver Nils Rune Langeland.

Han var det store vi – og gjorde det større, skriver Gudmund Hernes.

Autori­teten lå en gang i talen. I fem hundre år lå den i teksten. Nå er den muntlige kulturen tilbake, skriver Paul M. H. Buvarp.

Lenge var Norge en fortelling om folkestyret. Kongens død har vist det motsatte: 1814 var forgjeves, skriver Nils Rune Langeland.

Autoriteten lå en gang i talen. I fem hundre år lå den i teksten. Nå er den muntlige kulturen tilbake, skriver Paul M. H. Buvarp.