Mellom­men­nes­keleg

Dikt har ofte skildra einsemd og innestengde kjensler. Men mennesket er sosialt, det er ikkje ei øde øy. Dei siste åra har me fått ei rad diktsamlingar som reflekterer inn dette. Her tenker eg ikkje minst på pårørandelyrikken, diktsamlingar der den som fører ordet sitt liv er totalt dominert av at ein nærståande er alvorleg sjuk eller døyr.