Va du lamme nån på kino i går?» I nordnorske dialektar har ein preposisjonen lamme. «Æ va lamme jentn fra klassen.» Som etymologisk nøtt er den ikkje hard å knekka: Det er jo ei samantrekking av i lag med, og slik sett er det vel ikkje noko spesielt med den preposisjonen, tenkjer du gjerne. Og nei, dei fleste av oss kan vel godt bruka i lag med der nordlendingar brukar lamme. Det spesielle ligg i sjølve samantrekkinga, at lamme så å seia er vorte eit nytt ord av det som ein gong var tre og er det for andre. Det merkar ein også på uttalen: lamme har tonelag 2 (akkurat som adjektivet i til dømes lamme føter) medan kombinasjonen [lag med] i den samansette versjonen i lag med har tonelag 1. Dessutan skal ein uttale med -i på slutten (lammi) vera på frammarsj blant yngre.