«Men om kong Olavs fall visste ingen noko… (D)å Eirik (Ladejarl) skulle gå opp i stamnen og leita etter honom, skaut det opp eit ljos framføre kongen, nett som ein elding, og då ljoset kvarv bort, var kongen sjølv kvorven. Somme (…) seier at han har vorte sedd sidan i eit kloster i Jorsalaland... Men kva som no har brote av livet hans, så er det truleg at Gud har sjela.»