– Gratulerer som månadens poet! Det er harde tørnar for å kome seg ut døra i desembermørket. Litt lettare på sommartid, eller?

– Takk! Eg er ikkje så veldig glad i vinteren, nei. I alle fall ikkje i byen. Ungar må ha på mange lag med klede. Det kan vere vanskeleg å forstå at det er kaldt ute, når det er så varmt inne. Om ein ikkje kan klokka, er det heller ikkje så lett å skjøne kva som er samanhengen mellom sekunda som tikkar og ein svettande far som mistar fatninga over ei skolisse med tre dobbeltknutar på.

– Vil du seie noko om korleis dette diktet oppstod? Er det del av arbeidet med eit nytt manus?

– Det blei skrive ned på telefonen i eit jafs, etter å ha levert i barnehage for eit par år sidan. Det dukka opp att no nyleg, då eg leita etter noko anna eg hadde skrive. Kanskje blir det med i ei diktsamling eg jobbar med.

– Det er mykje kvardag i dikta dine – ein kvardag med rom for skarpe kontrastar og store perspektiv?

– Kvardagen har alltid vore ein del av skrivinga for meg. Det fell seg naturleg slik. Eg er eit lite menneske i ein stor menneskemasse av andre små liv. Samtidig er eg også glad i kontrastar som litterært verkemiddel. Det vesle gir meg høve til å seie noko om det store, ein augeblink kan seie mykje om eit liv.

– Du gav ut ein koloss med haikudikt i fjor, og du har halde fleire skrivekurs om denne japanske kortforma. Vil du seie litt om forholdet ditt til haikuen – korleis du byrja å bruke den, korleis den har påverka skrivinga di?

– Haikudikta drukna meg nesten, som ein kreativ vårflaum. Etter eit skrivekurs på Bredtvet kvinnefengsel, der eg mellom anna lét dei innsette skrive haiku, heldt eg berre fram med å skrive etter å ha gått ut porten. Alt eg såg rundt meg, var tilsynelatande eit dikt på tre linjer, eller kunne omformast til det. Det neste året skreiv eg minst ti haiku om dagen. Det blei den tjukkaste boka mi, men også den med færrast linjer i.

– I år gav du ut ei diktbok for barn, «God morgen», med flotte illustrasjonar av Annette Saugestad Helland. Tenkjer du annleis når du skriv for barn, enn når du skriv for vaksne?

– Eg tenkjer annleis, men også likt. Ei barnebok bør ha plass til undring og spørsmål og tull og tøys, men også alvor og mangel på svar. Det same gjeld for så vidt vaksenbøker, dei blir betre av eit barnleg blikk, som jo også er poetens blikk.

– Kva har du elles lese i sommarnatta?

– Eg har kosa meg med poeten Endre Ruset sin første roman, «Løpende villsvin». Den er fort lest, og kan difor lesast to gongar, slik eg har gjort. Den vakre diktsamlinga «Atlantis» av Mark Doty, New York-dagboka «Anniversaries» av Uwe Johnson og Steinar Lødings kaotiske evigheitsprosjekt «Jernalderdrøm, tredje bok». Litt av kvart med andre ord.

– Og når desembermørket kjem snikande igjen, kva les du då?

– Eg likar å veksle mellom Halldis Moren Vesaas og Tarjei Vesaas sine dikt. Begge skreiv så klokt og vart, samtidig som dei var så forskjellige som poetar. Også Marie Takvam sine kjærleiksdikt er gode å varme seg på: «og blomster syg lys frå deira hud».