Når du har levd ei stund, ei ganske lang stund, så lenge at mykje av blikket ditt sig att over i tid. Kva er det då du ser mest? Er det suksessane dine, den gongen det kunne gått gale, men gjekk bra likevel, den flaksen du hadde i eit eller anna som stod på spel? Eller? Heldigvis er ikkje det gode gløymt. Det vondaste og mest sårande heller ikkje. Men kva med alt det andre, det som trass alt er det meste av i livet, det som berre «rusla og gjekk»? Og alt det som kunne ha blitt, men ikkje blei til noko?