Du kan bla til neste sideBla med piltastene

Med Sovjetunionens fall var grunngjevinga for Nato borte. Sidan har Nato vore ein reiskap for amerikansk ekspansjon.

Det gamle Nato og det nye

ILLUSTRASJON: KNUT LØVÅS, KNUTLVAS@GMAIL.COM

Ein vårdag i 1973 sat eg ved eksamensbordet på Universitetet i Bergen og skreiv i mine tilmålte tolv timar om Noregs veg til Nato, alliansen som no fyller 70 år. Den alternative oppgåva var om USAs Kina-politikk 1945–50. Slik var eksamensforma – eit tillegg til hovudoppgåva som i omfang kunne vere som dagens doktoravhandlingar. Pensum: Forsking om den kalde krigen, neppe særleg mange tusen sider og eg var den einaste med emnet. Ved Universitetet i Oslo var det eit samtidshistorisk miljø rundt professor Magne Skodvin, men ved Universitetet i Bergen hadde ingen forskingskompetanse om perioden etter 1. verdskrig. Ifølgje sensorane på munnleg eksamen var det uråd å sjå om eg var tilhengar eller motstandar av Nato. Den komplimenten kjenner eg meg ikkje forplikta av i det følgjande. Sidan har forskinga om emnet vakse med hundretusentals sider. Ingen kan overskode alt, men det vart faget mitt å følgje med på eit forskingsfelt der lite er tilgjengeleg på norsk – opinionen er prisgitt mediefilteret. Den personlege erfaringa mi med Nato låg då 6–7 år bak i tid, i luftvernartilleriet på Andøya, med oppdrag å plaffe ned Sovjet-fly. Ein måtte kunne skilje MIG-fly frå ein Starfighter.

Git: master, Build env: production, running in production mode, Sanity: production