I gjennombrotsverket til Elena Ferrante, «Napoli-kvartetten», er det dei bortkomne dokkene til to småjenter som set handlinga i gang. Like eins i «Den dunkle dottera», der ei vaksen kvinne nærast av vanvare stikk dokka til ein framand jentunge ned i veska si. Det er meininga å levera henne tilbake, og måten det ikkje blir gjort på, skal kanskje vera eit hint om åndeleg fattigdom hos ein elles svært så vellukka akademikar. Årsakssamanhengen er likevel uklar og kjennest ikkje særleg viktig. Boka endar med at ingen veit kvifor denne kvinna gjer det ho gjer, og det same kan det vera.