To yngre herrar sit bak meg. Dei utvekslar oppdateringar sidan sist, og kjem straks inn på felles erfaringar frå dagen i byen. Dei uttrykkjer semje om at tiggarane er ei plage. Eg vrir hovudet diskret for å få ein glimt av kameratane. Ikkje noko uvanleg ved utsjånaden, pene, sommarkledde nordmenn. Den eine seier forbausande nok at han irriterer seg grøn over at tiggarane kan sitja slik dag etter dag, veke etter veke utan å betala skatt til det norske samfunnet. «Alle pengane dei tener, tek dei med seg og brukar i heimlandet», seier han. Kameraten er einig. «Dei medverkar ingenting til produktiviteten i Norge, tvert om, dei er ein belastning».