På norsk er den umarkerte rekkefølgja av ledd i eigedomskonstruksjonar at det eigde står føre den eller det som eig: bilen min, bilen til Per. Slik er det ikkje i svensk og dansk – der må eigaren stå føre det eigde: min bil, Pers bil. Den rekkefølgja er òg mogleg på norsk, og særleg for possessiv – det som tidlegare vart kalla «eigedomspronomen» – blir den dansk/svenske rekkefølgja brukt for å vektleggja den/det som eig: Det er MIN bil som står der, ikkje din. Når eigedomsrelasjonen er meir abstrakt, er dessutan denne rekkefølgja den vanlege (samanlikn etter mi meining versus etter meininga mi eller Han gjekk sin veg versus Han gjekk vegen sin.)