I fjor haust var eg på Håkan Hellström-konsert i aulaen på Norges Handelshøgskole i Bergen saman med mi gode veninne Maria. Vi sat på tribuna, på god avstand, men dette hindra oss ikkje frå å utvikle ei åtferd i løpet av konserten som berre kan liknast med åtferda til fjortenåringar på A1-konsert. Alt før konserten hadde starta, kjefta vi rasande på dei som øydela utsikta med å stille seg inntil gjerdet framfor oss. Sidan skreik vi med på songane, og i pausane mellom songane ropte vi at vi elska han, vi elskar deg Håkan! Mot slutten av konserten sprang vi ned blant resten av publikum, vi kjempa oss heilt fram til scena berre for eit halvt minutts nærglimt av han før det heile var over og vi ikkje kunne roe oss, Håkan, Håkan, Håkan var alt som var å seie, og eg kan ikkje hugse at eg fekk sove den natta.